I love you.

[straawberry]

Hi everyone,

Dit is 1e x dat ik een verhaal hier plaats, verwacht niet teveel, ik doe mijn best!

Enjoy! xx.


Personen in het verhaal:

Sherry 17 jaar
Rajesh 21 jaar
sanjay 22 jaar
Davey 18 jaar
Kamlesh 15 jaar
Raksha 15 jaar
Rashna 14 jaar
Shifraaz 18 jaar
Munesh 9 jaar



Een kleine blik in je oog..
Die blik waardoor ik ineens vloog
Die blik die me van de aarde weg haalde
Die blik die zo lang in me hoofd straalde
Al vanaf de eerste dag dat ik je zag
Werd ik gek door je stem en lach
Die stem die mijn hart heeft geraakt
Die stem die nog steeds in me hoofd over me waakt
Al die woorden die ik steeds heb moeten horen
Die woorden die rond dwaalde in mijn oren
Nooit gedacht dat dit zou gebeuren
Dat ik voor iemand als jou zou gaan treuren
Nu ben je weg en ben ik alleen
Zit hier zo eenzaam, met niemand om me heen
Ik in tranen uitbarsten heeft ook geen zin
Ik ben bang dat ik je hart nooit meer voor me win
Ik zucht en moet weer denken aan jou
Je weet nog steeds niet hoeveel ik van je hou
Een kleine traan valt naar beneden
Ik word steeds verdrietiger als ik denk aan mijn verleden
Dat verleden van jou en mij samen
Dat verleden waarin wij allebei voorkwamen
Nu sta ik voor het raam en stel mezelf de vraag
Zou dit door mij komen?, of wilde Bhagwaan dit graag
Ik zal bidden en hopen, maar toch zwijgen
Ik zal aan bhagwaan vragen,
Of ik je misschien ooit terug zal krijgen..


Hi laat ik mij even voorstellen,

Mijn naam is Sherry. Ik zal jullie wat vertellen over mijn leven

Ik heb een broer, een zusje en twee broertjes. Ik ben pas 17 jaar maar ik zal je zeggen, de problemen houden bij mij maar niet op! Mijn broer heet Sanjay en mijn broertjes Kamlesh en Munesh. Ik hou heel erg veel van mijn zusje, ze weet heel veel over mij en zij heet Rashna. Thuis is het altijd heel erg druk. Ik zal je zeggen ik kan echt niet tegen de drukte. Ik zit altijd alleen in mijn kamer. Wat ik dan doe weet ik zelf ook niet maar dat doet er niet toe.

School, wat zal ik zeggen het is wel leuk maar toch het is en blijft school Ik zit nu in het 4e leerjaar. Mijn klas is erg gezellig. Ik heb één beste vriendin. Ze is mijn buurmeisje. Ze woont tegenover me en we zijn heel close met elkaar.

Nou ja laat ik maar beginnen. Mijn leven. Wat zal ik zeggen. Dat mijn leven voor meer dan de helft uit ruzie bestaat of dat het uit verdriet bestaat? Waar zal ik beginnen...

Mijn ouders hebben vaak ruzie. Nou ja, hadden. Ze hebben nog wel soms meningsverschillen maar dan gaat het alleen maar om geld. Ik bemoei me nooit met hun ruzies. Wel ga ik er altijd bij zitten zodat ze weten dat er iemand meeluistert. Mijn ouders zijn dus echte voorbeelden van mensen die niet weten dat je nooit mag ruzie maken waar anderen bij zijn. Mijn moeder is iemand die heel snel dingen al slecht opvat. Mijn vader is weer van de luie kant. Zoals je ziet een gekke huis! Mijn broertjes zijn altijd op straat en hebben altijd problemen met de politie of de buren. Mijn grote broer is bijna nooit thuis. Hem zie ik alleen als hij geen geld heeft, want dan is hij de hele dag thuis. Ik zal nu beginnen met mijn verhaal..

Vervolg?

[moonshine]

nice nice nice....

[straawberry]

Het was zaterdag ochtend en net als alle dagen werd ik vroeg wakker door mijn broertje Munesh.
Hij maakt me meestal heel vroeg wakker omdat hij honger heeft. Hij is al 9 dus ik weet eigenlijk niet waarom hij me wakker maakt.

Munesh: Sherry ik heb honger!!

Sherry: Ga eten dan.. ik heb slaap..

Munesh: Sherry kom dan voor me maken?

Sherry: Ey ga weg of ik breek je mars!

Munesh: Jij kunt ook nooit normaal doen..

Toen ging hij weg.. Eigenlijk had hij wel gelijk. Ik deed altijd zo tegen hem, maar ja dat boeide me niet. Leven is hard en daar moet je van leren. Ik hoorde iets omvallen. Ik wist het! hij kan ook nooit iets alleen doen.. Hij is 9 jaar en kan zijn eigen naam nauwelijks schrijven! Ik liep naar de keuken en zag allemaal melk op de grond.

Sherry: Oh munesh.. wat heb je gedaan..

Munesh: Ja, het viel ineens om..

Sherry: Ja, ineens en jij gaat dat ook zo ineens opruimen!

Munesh: Ik zei toch tegen je om te helpen..

Sherry: Helpen? Met wat, een glas melk inschenken? Munesh wordt het niet gewoon tijd dat je wat ouder wordt? je bent al 9 jaar hoor dat is best oud, kijk naar Sanjana (Mijn kleine nichtje) zij is pas 5 jaar oud en ze kan alles al en jij nog niets!

Munesh: Ja, maar jij helpt me toch niet

Sherry: Waarom word je bang?! kijk dit haat ik nou van jou je word gelijk bang als iemand tegen je begint te schreeuwen waarom geef je gewoon geen grote bek terug en dan klaar!!

Ik irriteerde me soms zo erg aan me familie dat ik gewoon weg wou gaan en nooit terug wou komen. Vooral als ik m'n moeder hoorde schreeuwen vanuit het raam naar m'n broertjes die weer eens niet luisterden, dan werd ik helemaal gek! Ik ging op bed zitten. Slapen kon ik toch niet meer.. Ik deelde een kamer met mijn zusje. Zij sliep nog. Ik hoorde dat haar telefoon af ging. Ik liep er naar toe en keek op het scherm. ‘Voetbal’ stond er geschreven. Ik vroeg me af wie ‘’voetbal’’ was. Ik nam op en hoorde dat het een jongen was. Gelukkig herkende hij me stem niet.. Hij dacht zeker dat ik Rashna was.

Jongen: Goodmorning sweetheart ik heb je toch niet wakker gemaakt?

Sherry: Uh.. nee natuurlijk niet ik ben net wakker geworden door m'n broertje

Jongen: OW oké dan en heb je goed geslapen, veel aan me gedacht of niet..?

Sherry: Eigenlijk niet meer dan aan die beer die naast me ligt

Jongen: Een beer? hahaha en heb je die naar mij vernoemd?

Yeah right in your dreams, dacht ik. Maar het is vast een vriend van Rashna dus moet ik wel beleefd doen. Is wel zielig als ik er nu voor zorg dat hij nooit meer belt.

Sherry: ja, natuurlijk heb ik hem naar jou genoemd!

Jongen: Dat is lief van je schat, waneer zie ik je, ik mis je echt heel erg..

Ja, oké dit gaat te ver. Nu moet ik er wel een einde aan maken...

Sherry: Hallo meneertje even voor de duidelijkheid ik ben Rash niet maar haar zus en wil je me nu vertellen wie je bent meneer de voetbal?

Jongen: Ohh, sorry!! ik ben Suraj een vriend van Rashna, alleen vriend hoor meer niet!

Sherry: Ja hoor is goed wat wil je nu van haar?

Tuut.. Tuut.. Tuut.. ……..

Wat een sukkel dat zie je zo. Kijk dat heb ik dus altijd. Mensen die Rashna maar niet met rust laten. Ik ken haar heel erg goed. Ze is niet zo'n jongens type. Ze lijkt echt op mij. Zij haat jongens even veel als ik Nooit denken we daar aan. Sanjay weet dat dus vertrouwt ons. Als hij ons ziet praten met een jongen gaat hij niet vragen wie dat is. Mijn ouders zijn weer anders.. Zij willen alles gelijk weten. M'n moeder word altijd zo blij als ik met één van m'n neven praat. Net alsof we een huwelijk zitten te regelen of zo. Mij boeit het allemaal niet hoor. Ik weet hoe ik zelf ben en dat vind ik genoeg. Ook al is het zo dat ik nieteens een vriend kan hebben. (dat hoef ik toch niet) Sanjay heeft zijn telefoon zo ingesteld dat je kan horen wat m'n zusje, m'n broertjes, ouders, ik en andere mensen kunnen zeggen. Als ik nu bijv. een bericht naar m'n vriendin zou sturen, leest hij dat gewoon mee, maar dan op zijn eigen mobiel. Heel irritant! Maar ja wat kan ik daar nou aan doen..

[straawberry]

Mijn huis is nogal klein. Sanjay woont niet meer bij ons. Kamlesh en Munesh slapen beneden samen in één kamer en mijn zusje en ik delen een kamer. Als je in de kamer kamer bent, kan je gewoon alles, maar dan ook alles horen wat er in de woonkamer word gezegd! Ik weet nog niet of dat hetzelfde is met de woonkamer dat je alles van onze kamer kan horen, maar ik hoop van niet! Ik zit niet zo vaak in de woonkamer. Vaak ben ik alleen en wil ik niemand zien of horen. Ik weet niet waarom ik zo in mekaar zit.

Op school ben ik ook niet één van de drukste. Ik zit meestal alleen en doe ook alles alleen. Veel werken doe ik niet, het meeste wat ik doe is denken. Dan denk ik aan alles wat er in de wereld gebeurt. Ik zit ook altijd naast het raam, en stel me zelf vragen.. Hoe komt dit?, waarom gebeurt dit?, komt dit door mij of juist niet?.. Altijd ben ik aan het denken. De docenten zien dat ook altijd maar zeggen er niets van omdat ik niemand ermee stoor. De les is begonnen en zoals altijd is het heel druk in de klas. Ik ga helemaal achterin zitten, alleen. De klas loopt langzaam vol en het word steeds drukker. Als de docent iets probeert uit te leggen luistert niemand. Eigenlijk wel zielig, Ze doen altijd hun best om de leerlingen wat te leren terwijl die leerlingen niets anders doen dan herrie maken. Maar ja niet mijn probleem. Als sinds ik heel klein was denk ik alleen maar aan andere mensen, nooit denk ik aan mezelf. Ik vind altijd dat andere gelijk hebben. Niet dat ik bang ben hoor! Maar gewoon.. omdat ik vind dat je van een ander beter kan leren. Als ik zit en rond kijk in de klas, zie ik niets anders dan kinderen die niets doen. De meesten schreeuwen, andere zijn aan het praten over weet ik veel wat. vooral de meisjes die blijven maar door praten over die ene spange boy, dat leuke jurkje die ze hadden gezien in de H&M, of de allernieuwste roddel: Een meisje dat vergeten is haar haren te kammen. Ik doe nooit aan zulke dingen, daarom sluit ik me ook nooit binnen in een groep. Vaak komen zulke meisjes bij me zitten en proberen ze close te worden maar ja dat lukt niet bij mij.

De directeur liep naar binnen en ineens was iedereen stil. Hij liep naar de docent toe die bezig was iets uit te leggen en keek de klas rond. Hij had brieven in zijn handen. Hij keek zeker of iedereen er wel was.. Hij begon de namen op van het absentielijst op te noemen. Bij mij stopte hij even.

Directeur: Sherryy...

Sherry: Ja, meneer ik ben er

Directeur: Sherry, ik zou even een klein gesprekje willen op de gang..

Iedereen keek me verbaast aan terwijl ik langzaam de klas uit liep...


Paar minuten later kwam de directeur achter me aan.

Directeur: Sherry, de reden dat ik dit gesprekje wil is om één vraag, heb jij problemen thuis of op school?

Sherry: Nee, meneer, waarom denkt u dat??

Directeur: Omdat je altijd zo stil bent.. je bent altijd heel ver weg met je gedachtes meestal hoor je ons niet eens als we tegen je praten

Sherry: Nee, ik heb echt geen problemen maar toch bedankt dat u het vraagt!

Toen liep ik de klas weer in zonder op een reactie te wachten..


Het gaat niemand aan of ik wel of niet problemen heb. Ik ging weer achterin de klas zitten en keek uit het raam. Het regende, zoals altijd. Het weer is net als mij, altijd somber. De lucht is even grijs als al het geluk in mijn leven, en de druppels blijven komen zoals mijn tranen in de avond. Langzaam valt er iets naar beneden. Als ik goed kijk zie ik dat het een witte veer is. Een vogel zeker. Op de vensterbank blijft het liggen. Ik weet niet waarom maar ik blijf de hele tijd naar die veer kijken. Ineens zie ik een witte vogel weg vliegen. Het is een duif. Niet echt iets bijzonders.. maar ja, veel duiven zie je niet in dit gebied en al helemaal geen witte.

Ik weet nog dat ik vroeger toen ik 7 ook een witte duif zag. Mijn leven daarvoor was toen nog erger. Elke dag was er ruzie bij ons. M'n oom woonde toen bij ons. M'n moeder vond dat een beetje irritant dus maakte ze altijd ruzie met hem. Ik deed niets anders dan huilen. Moet je na gaan een meisje van 7 en al zo veel aan der hoofd. Maar goed, toen ik op een dag naar buiten ging, zag ik dus die witte duif. Ik bleef de hele tijd naar die duif kijken. Iets van een half uur bleef ik kijken.. en het leek alsof die vogel mij ook de hele tijd aan keek. Toen ie later weg vloog, bleef er 1 veer achter. Ik pakte die veer en bewaarde het. Nog steeds heb ik het, ergens in een boek. Maar ja dus later toen ik naar huis ging, hoorde ik dat m'n oom een huis had gevonden en daar zou wonen. Ene kant was ik blij, geen ruzie meer maar aan de andere kant was me oom ook nog erg jong en vond ik het niet zo leuk dat hij weg ging. Sinds die dag had ik nooit meer zo'n vogel gezien. Ik vond het altijd wel vreemd want als ik naar die veer keek gebeurde altijd dingen die ik leuk vond. Dan hield de haat voor eventjes op, maar ja die haat is weer begonnen hoor en drie keer raden over wat 'geld' natuurlijk wat anders!

[straawberry]

Ik keek de klas weer in en zag dat het heel erg stil was. Best wel raar, dit ben ik niet gewend van deze klas. Ik dacht dat het altijd druk om me heen zou blijven. Dat blijft het denk ik ook, nu is het stil.. over een paar minuten gaan ze vast weer verder en thuis heb ik ook niet echt alle rust van de wereld. Ik hou echt veel van m'n moeder hoor, het is alleen dat ik me soms irriteer aan haar. Vooral als ze ineens begint te schreeuwen of maar door blijft vragen waar ik al die tijd was.

Mijn vader is iemand die.. hoe zal ik het zeggen.. een soort van lui is. Hij doet bijna niets alleen. Altijd zeurt ie dat hij niet veel slaapt ofso. Hij kan ook niets voor zichzelf doen. Ik hoef maar 1 minuut in de woonkamer te zitten en hij vraagt om koffie, terwijl de koffiezetapparaat naast hem staat. Maar ja hij werkt ook wel veel dus dat begrijp ik wel. Ik zit wel altijd te klagen over dat hij te lui is maar als ik één dag naar zijn werk zou gaan dan pas zou ik weten hoe zwaar het is..

Ik hoorde dat de schoolbel ging en stond op. Ik zag dat iedereen bleef zitten..

Sherry: Hallo, de bel is gegaan hoor?

Achmed: Ohh ik hoorde het niet eens!

Oké, Achmed die de bel niet hoort, nu begint het een beetje eng te worden Ik liep naar buiten en ging op een bankje zitten voor de deur. Het regende nog steeds maar dat boeide me niet. Ik zou toch nat worden dus waarom zou ik me zorgen maken. Ik moest ineens denken aan me familie in het buitenland. Ik miste ze heel erg. Ik had ze al 9 jaar niet gezien. M'n ouders en m'n broertjes gingen vorige kerstvakantie nog naar suriname, Rashna en ik moesten bij me tante logeren. Ik wou zo graag mee maar dat mocht niet...
Gelukkig kwam me nichtje toen ook bij ons. Ze is even oud als mij, dus kan ik goed met haar opschieten. Ik droom er altijd van om ooit terug te gaan naar Suriname en dan nooit meer terug te komen maar ja, dat blijven alleen maar dromen. Als ik aan me moeder vraag wanneer we naar suriname gaan, zegt ze: " Je echtgenoot brengt je wel". Wie zegt dat ik ooit ga trouwen? ik heb dat niet eens in mijn gedachten. Ik wil gewoon naar daar en daar bij m'n nana en nani zitten.. Lekker in de tuin en dan wachten tot het fruit rijp wordt om te eten.. Al die stank ruiken van die straten.. Zwervers zien als ik door de stad loop en oude vrienden tegen komen. Ik mis me vrienden zo erg.. Ik wou zo graag contact met ze houden maar ik wist niet hoe! Internet hebben zij niet, bellen is te duur, en het is al 9 jaar geleden dus ze zijn me toch al lang vergeten. Ik zag ze op foto’s. ze zijn heel erg veranderd. Sommige die twee keer zo klein waren dan mij zijn nu twee keer zo groot. Die mensen daar veranderen heel erg snel. Sherry!! hoorde ik ineens heel hard...

Ik keek op en zag dat het Davey was. Ik ken hem al heel lang. We zijn heel lang goede vrienden, maar omdat mensen begonnen te denken dat we iets met elkaar hadden, zijn we een beetje uit elkaar gegroeid. Hij kwam naast me zitten en keek me verbaast aan..

[straawberry]

Davey: Wat doe je hier?
Sherry: Geen zin om naar huis te gaan..

Hij keek me aan zonder iets te zeggen. Vroeger wist hij letterlijk alles van mij. Hij was een soort van dagboek voor me. Hij hielp me altijd met problemen en steunde me altijd. Maar toen hij een vriendin kreeg vond ze het irritant dat ik zo vaak met hem sprak. Ze dacht dat ik hem van haar af wou pakken of zo. Mij kon het niets schelen. Later begon ze allemaal bullshit aan hem te vertellen en hij geloofde het ook nog! Ik heb heel lang tegen hem gezegd dat het allemaal niet waar was, maar hij geloofde me niet.. Later gaf ik de hoop op en dacht ik hem nooit meer te kunnen spreken. Tot ik op een dag in een tram stapte en hij daar ook in zat. Ik werd lastig gevallen door 3 jongens. Toen hij dat zag was hij me gelijk komen helpen, die dag vertelde ik hem alles en dat zijn vriendin eigenlijk alleen maar loog. Hij had spijt gekregen dat hij me niet geloofde..

Tot de dag van vandaag heeft hij nog een relatie met haar. Ik vraag me dan af wat hij met haar moet, ze liegt teveel. Nu wist hij niets over mij. We zijn niet meer zo close dat ik hem nu opeens alles zou vertellen

Sherry: Ik denk dat ik maar ga..
Davey: Wacht! Sherry ik wil je helpen als er iets is zeg het me dan!
Sherry: Nee, Davey je kunt me niet helpen, dit is niet net als vroeger dat je me met alles kan helpen, de problemen worden groter en zelfs jij kan daar niets aan doen

Ik liep weg met een schuldgevoel dat ik hem had achtergelaten, maar ja, leven is hard zoals ik al zei. Ik had van hem geleerd mensen niet zo snel te vertrouwen. Echt slim dat hij dat zei, want nu vertouw ik hem ook niet. Hij hoeft me niet te helpen. Ik heb niemand nodig! Waarom zou ik iemand nodig hebben? alsof zij al mijn verdriet kunnen afnemen, of al die problemen op stop kunnen zetten. Ik weet dat alleen dat bhagwaan mij kan helpen. Hij is de enige die weet hoe ik me voel en mij kan helpen. Ik bid ook elke dag en smeek om een beter leven, maar ja ik heb het gevoel dat hij me niet hoort omdat ik er helemaal niets van merk. Het begon harder te regenen.. Ik liep door het park naar huis. Misschien dat er daar wat minder regen was door de bomen. Maar helaas niets. Hetzelfde.. Ik had wel een abonnement voor de bus maar lopen vond ik altijd leuker. Toen ik thuis aankwam was ik heel erg nat! Me moeder keek me verbaast aan..

Mama: Hahah heb je gezwommen ofso?!

Sherry: Heel grappig hoor kijk hoe het regent buiten..

Me moeder keek uit het raam en schok. Ze had waarschijnlijk de regen niet opgemerkt.

Kamlesh: Waarom kom je dan ook lopend?

Sherry: Ik ben niet lopend gekomen..? (loog ik)

Kamlesh: Ja, man daarom ben je zo doorweekt!

Sherry: Gaat jou dat jou wat aan?

Kamlesh: Niet echt nee maar je verpest je geld voor een abo en je gebruikt het nooit hahaha

Sherry: en nu? het is toch niet jou geld, dus waar maak jij je zorgen om?


Ik had altijd ruzie met me Kamlesh. nou ja ruzie... meningsverschillen is beter gezegd. Me zusje zat al op haar bed en keek me verbaast aan.

Sherry: Ja, ja ik weet het ik ben nat en nu?

Rashna: Niet alleen maar een beetje, Sherry van waar kom je mens?!

Sherry: Van buiten waar anders..

Ze pakte een handdoek en maakte mijn haar droog. Ik trok snel andere kleren aan en ging naar beneden. Het is zo dat mijn moeder vaak ziek is en dat ze oververmoeid is, dus moeten Rashna en ik altijd het huishouden doen. Ik zal je zeggen dat is niet leuk, geloof me. Ik deed even snel de afwas en maakte het eten voor vandaag. Rashna maakte de rest van het huis schoon. Sanjay kwam binnen gelopen en ging gelijk op de bank liggen. Hij zit ook altijd in de problemen.. Ik pakte een deken en legde het over hem neer. Rashna keek van mij naar hem en maakte toen een gebaar: wat is er met hem? Ik maakte een gebaar dat ze het maar moest laten. Ik weet dat Sanjay het heel erg moeilijk heeft, vooral deze tijd. Hij is gestopt met school, en rookt heel erg veel, waar m'n vader niets van af weet. Ik weet nog toen Sanjay tegen mij zei dat hij gestopt was met school, ik schrok me dood!

Later besefte ik dat hij moest doen wat hij wilde, het was zijn leven ten slotte. Ik dacht altijd als hij op straat wil leven later.. Over me Rashna dacht ik heel anders. Haar dwong ik altijd om dingen te doen. Als ze niet naar school wou of weer zogenaamd ziek was, dwong ik haar altijd om te gaan. "Sherry!" hoorde ik Sanjay zeggen.

Sherry: Ja, wat is er?
Sanjay: Ga naar Rajesh toe en zeg hem: Sanjay heeft het nu nodig..

[moonshine]

again nice too read
ik kan precies vinden in het persoon
go on straawberry