Bollywood   |   DATING   |   Forum   |   GAMES   |   REALTONES   |   Snapshots   |   TV

  Forum Mededelingen
  Sangam Credits klik Hier voor meer informatie.



Sangam Online » Liefde & Relaties » Verhalen Forum » Tussen Twee Vuren

Antwoord
Ongelezen 27 juni 2007, 20:15   #1
Devie
 
Status: Newbie
Lid sinds: 26 juni 2007
Berichten: 40
Rep kracht: 0 Devie
Standaard

Ik heb dit verhaal van de site marokko.nl!!
Het leek me leuk om dit verhaal hier te plaatsen voor de verslaafde lezers hier op sangam.nl.
Doordat het een marokkaans verhaal is komen er ook marokkaanse woorden in voor maar het is een heel mooi verhaal.
En het is ook nog waargebeurt!!!


Tussen twee vuren!!!


Het was heet. Ik keek even door het balkon en zag de volle straten van Casablanca. Mmmm ... heerlijk toch dat gevoel als je in je vaderland bent. Ik dacht aan België en aan mijn vriendinnen. Esra ging niet naar Turkije gaan. Ze besloot een vakantiejob te doen deze zomer. Arme meid ... Ik mis haar wel. Maar geen nood: in september zitten we weer onafscheidelijk naast elkaar op de schoolbanken. Het zal onze laatste jaar samen zijn op school, want volgend jaar studeer ik af, InchaAllah. "Raniaaaaaaaaaaaa!!!!" Mijn moeder riep me. Tja, we moeten nog uitpakken. Dan kan mijn vakantie pas echt beginnen.

Mijn broer Imad stond al onder de douche. Typisch jongens. We zijn nog maar net toegekomen en meneer maakt zich al klaar om weg te gaan... Mijn zusje Lina lag mooi te slapen.

Ik hielp mijn moeder met uitpakken. Vader was om boodschappen. Na het avondeten ging ik op het balkon staan en keek naar de lichtjes van de stad. In de verte zag ik Imad staan. Hij stond op de hoek van de straat met 3 jongens. Twee ervan kende ik van de vorige jaren. Het waren Mounir en Badr. Maar die andere kende ik niet ... ik zag hem ook niet zo duidelijk, het was wat te donker. Toen Imad in de gaten kreeg dat ik hem en zijn vrienden zat te "bestuderen" keek hij me veelbetekend aan ... Ik wist wat die blik betekende en ging naar binnen. Ik ging languit liggen in de woonkamer. Mijn tante was intussen al op bezoek. Ze vertelde honderduit over de nieuwe "weetjes" en stelde me de veelgestelde vraag: "En, Rania 'djelna' (onze Rania). Wanneer kunnen we jouw mooi gezichtje als bruid bewonderen?" Ik lachte verlegen "Maar ghelti (tante) toch. Ik moet nog een jaar studeren en dan kan ik pas beginnen denken aan trouwen" antwoorde ik. "Ja, maar, azine" ging ze verder "een studerend meisje kan zich toch wel al verloven, of niet." Ik glimlachte en keek naar mijn moeder. Zij was het duidelijk eens met haar zus. Mensen lief!! Altijd maar dat trouwen en trouwen.

De bel ging van de voordeur. Ik rende de trap af en deed de deur open. "Rania, azine!!" Het was mijn lieve nicht Yasmine. "Yasmine!!" riep ik en nam haar vast alsof ik haar nooit meer zou loslaten. "Kom, kom, je moeder zit al boven." zei ik en we gingen bij onze moeders zitten. De avond verliep zalig.

De volgende ochtend stond ik vroeg op. Ik had afgesproken om met Yasmine naar de zee te gaan. Uiteraard ging Imad mee om een oogje in het zeil te houden. Ook Lina deed haar badpakje aan en nam haar emmertje en zandvormpjes. Ik trok een kniebroek aan en een topje. Mijn haren liet ik gewoon loshangen. Moest ik doen van Yasmine, die vond dat mijn gekrulde, zwarte haren er zo mooi uitzagen.
Het was 11u en Yasmine ging er zodra zijn. De bel ging. "Oh, dat zal Yasmine zijn!!" zei ik en ik rende de trap af. Ik opende de deur. Het was ... die jongen die gisteren bij Imad stond. Die jongen die ik niet kende. Die jongen die ik niet goed zag. Die jongen ... die me opeens sprakeloos maakte ... Wat was hij mooi ...

"Salaam, ghti. Is Imad thuis?" sprak hij door zijn mooie lippen. "Euhm ... ja, ik roep hem even." zei ik zo normaal mogelijk. Ik rende naar boven. Ik was er echt niet goed van ... "En waar is Yasmine?" hoorde ik Imad zeggen. "Wat ... wie ... ?" zei ik verstrooid. "Nee" ging ik verder "het is voor jou." Imad vroeg wie het was. Ik haalde mijn schouders op. Ik moest echt bekomen van die mooie jongen. Ik was precies in een andere wereld, want Yasmine stond even later voor me en ik had haar gewoon niet gezien. "Kom, azine!! Laten we gaan bruinen!!" Even later lag ik lekker te bakken op het strand. Imad was gaan zwemmen en Lina zat naast me te spelen in het zand. Yasmine en ik vertelden honderduit. "Heb jij iemand daar in België?" vroeg ze nieuwsgierig. "Ja tuurlijk!!" zei ik sarcastisch. "Met papa's familie die patrouilleren in Antwerpen, zeker!!" Yasmine lachtte. Ze vertelde me van de jongens die bij haar in de buurt wonen. "Allemaal leeghangers, a ghti!!" Ik moest lachen. Ze is 19, een jaar ouder dan ik, en droomt er al van om verloofd te zijn. Maar aangezien ze een serieus meisje is, wil ze liever wachten tot haar ware aan de deur komt kloppen.
Ik kon gewoon die jongen van daarnet niet uit mijn hoofd krijgen!! Hoe zou hij heten?
Ik voelde ineens koude druppels op mijn rug. Het was Imad die zijn natte haren op mij uit schudde. "Zeg, gaat het?!" riep ik geïrriteerd. Hij lachte en ging op zijn handdoek liggen. Yasmine zat te spelen met Lina. "Zeg, Imad?" vroeg ik stil "Mmmm ..." antwoordde hij. "Wie was die kerel van daarnet?" "Wie?" zei hij afwezig. "Je weet wel, die gast die daarnet aan onze deur kwam." "Ah, die! ... Waarom?" zei hij terwijl met zijn ogen dicht lag te genieten van de zon. "Gewoon, normaal gezien ken ik je maten van elke zomer. Het zijn altijd bekende gezichten en die is nieuw en ik was gewoon curieus." "Da's Mouhsin. Dat is een neefje van Saïda, je weet wel, die vrouw van haj Mohamed op het einde van de straat. Hij woont normaal in Rabat en komt hier in Casa zijn zomer doorbrengen met zijn tante en neven. Die neven zijn niet zo goede jongens, daarmee dat hij nu rondhangt met Mounir en Badr. Is madam genoeg geïnformeerd?" vroeg Imad spottend. "Mmmm ..." liet ik horen. Net of het mijn koude kleren raakte. Mouhsin ... wat een mooie naam ... Opeens ging Imads GSM af. Hij keek naar het schermpje. "Amaai ..." zei hij lachend "Als je van de duivel spreekt ..."
Het was dus Mouhsin ...
Devie is offline   Met citaat antwoorden
Sponsors
Ongelezen 27 juni 2007, 20:19   #2
Devie
 
Status: Newbie
Lid sinds: 26 juni 2007
Berichten: 40
Rep kracht: 0 Devie
Standaard

Salam, a sahbi ... ja ja is goed. Je weet het zijn, hé? ... Nee, mijn zusjes en mijn nicht alleen ... ok, ik zal je opwachten aan de parking. tot straks!!" Imad legde neer. Ik ging ontploffen van nieuwsgierigheid!! Wat was het nu?? Gaat hij ook komen,ofzo?? Ik keek Imad aan ... en vroeg héél koel: "Wat zei hij?" "Ah" antwoordde Imad "Hij gaat even komen. Ik heb hem daarnet verteld naar welk strand we gingen en als hij zin had om af te komen. Mijn hart maakte een sprongetje!

Even later zag ik Imad en Mouhsin onze parasol naderen. Mijn hart ging als een wil tekeer. Die jongen was zó mooi dat je er gek van werd. "Salaam 3aleikoum" lachte Mouhsin en gaf ons een hand. Hij keek diep in mijn ogen, ik voelde me rood worden en sloeg ze neer ...

Even later ging Yasmine met Lina in het water. Ik had "geen zin". Imad was even om drank ... Mouhsin en ik bleven bij de parasol. We startten een gewoon, neutraal gesprekje. Hij vertelde me over zijn studies en was erg geïnteresseerd in mijn leven in België. Ik vertelde over Esra en over mijn studies. Dat ik dit jaar, Incha allah, mijn laatste jaar heb en misschien wel zou verder studeren voor hostess. "Ideale job voor zo'n schoonheid als jij" zei hij zacht. Ik werd er verlegen van.

De uren aan het strand vlogen voorbij. We praatten met z'n vieren en er werd veel afgelachen. Lina zat rustig te spelen in het zand. Mouhsin kreeg plots telefoon. Hij vertelde ons dat zijn tante hem nodig had en dat hij dus weg moest. Voor de heren was dat geen probleem, want 's avonds werd er alweer afgesproken. Kun je van ons dames niet zeggen ... Wij hoorden braafjes bij de familie thuis te zitten 's avonds. Hij gaf ons allen een hand. Toen hij mij een hand gaf ... voelde ik iets in mijn handpalm ... Ik gaf geen reactie, maar zijn blik betekende veel. Toen hij wegging checkte ik mijn hand. Er zat een klein, geplooid briefje in ...

Ik opende het verfrommeld stukje papier. "Tu es merveillieuse ..." stond erop, gevolgd door een telefoonnummer. Wanneer had hij in godsnaam dat briefje geschreven Waarom gaf hij het niet daarjuist? Toen we alleen waren

's Avonds na het avondeten zat ik er maar erg afwezig bij. "Mouhsin ..." ging er door mijn hoofd, die altijd gevuld was met studies en de problemen van mijn dierbare vriendinnen ... Zou ik hem bellen? Nee, dan kom ik wanhopig over ... Of niet? Mijn vingers kriebelden!!! Ik heb mijzelf verplicht NIET te bellen. Althans ... NOG niet. Ik ging naar bed, om er zeker van te zijn dat mijn Oooo zo verliefde bui (!!!) me niet tot handelingen zou dwingen, waar ik later spijt van zou krijgen.

Een week later hield ik het niet meer vol. Ik had Mouhsin al een aantal keren gezien, maar dat was bij ons in de straat en onder strenge toezicht van Imad. Ik zag dat hij me af en toe vragende (en misschien wel smekende) blikken toewierp. Maar op een avond trok ik mijn stoute schoenen aan. Ik wist dat Imad niet bij hem was, omdat Imad de stad was ingetrokken met mijn vader. Ik sleurde Lina met de beste smoes naar mee buiten en liep de eerste beste téléboutique binnen om Mouhsin te bellen. Ik had het allemaal goed gepland. Ik zou eerst Samia bellen en haar vragen hoe het met haar ging. Zij was 6 maanden zwanger en kon het niet aan om te reizen. Zo kon ik moeder vertellen dat haar oudste dochter het goed stelde en zo heb ook een beetje niet gelogen ... Samia stelde het goed en vertelde me dat het saaaaaaaaaaaaaaaaaaaiiiiiii was in Antwerpen. Ze miste ons en vond het jammer dat ze niet mee was gegaan met ons. Vooral omdat Farid, haar man, deze zomer ging werken en dan zat ze de hele dag alleen thuis, meskina. Het gesprek was afgerond en ik nam het verfrommeld papiertje van Mouhsin ... 1ste toon, 2de toon, 3de toon ... "Hallo" hoorde ik zijn zoete stem zeggen ... Hij zat duidelijk ergens binnen, want ik hoorde weinig geluid. "Mouhsin?" zei ik een beetjs stil. "Rania" zei hij naar mijn mening erg verrast. "Rania, azine. Ik dacht dat je me niet meer ging bellen. Waar ben je?" ik lachte en zei in welke téléboutique ik was en vermelde ook dat kleine Lina bij me was. "Ik kom af, Rania. Ik MOET je gewoon zien." Mijn hart sloeg ongezond hard!!! Ik wilde hem DOLgraag zien, maar ik belde vanuit mijn buurt!!! Wat als er me iemand ziet Ik zei dat aan Mouhsin, maar hij wees me op een 'goed verborgen' hoekje en vroeg me daar op hem te wachten.

Zo gezegd, zo gedaan. Daar stond ik met de kleine Lina aan mijn hand. De zon was stilaan aan het ondergaan ... Wat als vader of Imad hier plots voorbijlopen? Ik hoorde plots voetstappen naderen ...
Devie is offline   Met citaat antwoorden
Ongelezen 27 juni 2007, 20:20   #3
Devie
 
Status: Newbie
Lid sinds: 26 juni 2007
Berichten: 40
Rep kracht: 0 Devie
Standaard

Mijn hart sloeg erg hard dat ik bijna dacht dat Lina het hoorde. Even later stond Mouhsin voor me. Wat zag hij er mooi uit ... Lina had hem herkend en lachte. Hij gaf haar een kusje en begon een gesprekje met haar. Hij had een lolly mee en gaf het aan haar. Terwijl ze de lolly probeerde te ontdoen van zijn plastic, hadden wij een paar seconden de tijd om met elkaar te spreken. "Je bezorgt me slapeloze nachten, Rania. Ik meen het. Ik denk voortdurend aan je!!!" Hij streelde mijn wang. Ik wierp een snelle blik naar Lina, maar die zat te genieten van haar lolly en geboeid te kijken naar een stel katten op straat. "Kan ik je ooit eens alleen zien ..." zei hij smekend. "Ik ... ik ... ik weet het niet ... ik heb hier veel familie en ik mag zelden alleen buiten ..." stotterde ik. "We vinden daar wel een oplossing voor, ma belle" (mijn mooie) zei hij en kuste mijn hand. Ik werd er rood van. Opeens trok Lina aan mijn hand en zei dat ze naar het toilet moest. "Ik moet weg, Mouhsin." zei ik stil "Ok, azine, tot binnenkort". Lina had mijn hand al losgelaten en was een eindje verderop gaan staan. Mouhsin draaide zich om en keek of niemand ons in de gaten had. Dan keek hij me aan en nam mijn gezicht tussen zijn handen. Ik rook zijn zoete adem en keek diep in zijn ogen. Hij naderde mijn gezicht en wilde me kussen ... "Raniaaaaaaaaaa ...!!!" Hoorde ik Lina roepen. Ik trok me weg van Mouhsin en zei "Sorry, ik moet ervandoor". Ik rende naar Lina en keerde me nog éénmaal om. Ik zag dat hij me aankeek. Met een blik vol verlangen. Ik wist hoe hij zich voelde, want dat gevoel ... ja, dat had ik ook. Ik was smoor op mouhsin.

Thuis aangekomen, bleek mijn plannetje goed te zijn gelukt. Ik vertelde moeder van Samia en wierp af en toe een blik op Lina, maar die had Mouhsin blijkbaar al vergeten. Gelukkig maar ...

Een paar dagen later zag ik uit Mousins tante haar huis een meisje komen. Ze had een jellaba aan en leek wat op hem. Ze keek omhoog en zag me op het balkon. Ze zwaaide "Lebes?" riep ze "Alhamdoullilah" riep ik terug "Ik ben Mouhsins zus" lachte ze. Oh nee, dat klonk net of ze het wist ... Ik lachte verlegen. "Kom je niet even naar boven?" vroeg ik haar. "Ja, hoor. Is goed." antwoordde ze. Ik liep naar beneden en opende deur. "Welkom, welkom. Kom maar binnen, hoor" zei ik en we gingen in de woonkamer zitten. Intussen kwam Yasmine ons vergezellen, maar we konden geen woord lossen, omdat Yasmine van niets wist. Ze zou het niet goedkeuren, trouwens ... Toen Yasmine even naar de badkmamer was nam Hasna, zo heette ze, mijn hand vast. "Liefje, mijn broer is gek op je!!! Ik wilde je komen vragen of je geen zin had om overmorgen bij mij te komen? Mijn tante en haar man gaan de hele dag naar vrienden en dan hebben we het huis voor ons alleen. Mouhsin wil je dolgraag spreken. En? Wat denk je?" Yasmine kwam binnen en we gingen verder met het gewone gesprek. Toen ik Hasna buiten liet zei ze "Dus ik zie je overmorgen om 15u!! Zeg tegen je ouders dat ik je heb uitgenodigd. Wat ook zo is, hé?" zei ze met een knipoogje. Ik was nu al zenuwachtig.

Twee dagen later was het zover. Ik had moeder verteld dat Hasna me had uitgenodigd en dat ik bij haar een theetje mocht gaan drinken. Moeder vond het ok, maar vond het vreemd waarom ik Yasmine niet meenam ... "Ze kon vandaag niet" antwoordde ik. Wat ook het geval was. Mijn tante had haar nodig voor één of ander klusje ...

Ik kwam aan de voordeur en belde aan. Hasna deed open en leidde me naar de woonkamer. Ik ging rustig zitten terwijl zij om de thee ging. Ik zat te staren naar de prenten aan de muur. "Salaam, azine djelli" hoorde ik plots. Ik keek op en zag Mouhsin staan in de deuropening. Mijn hart maakte een sprongetje. Ik lachte naar hem en voelde me helemaal warm worden vanbinnen. Hasna bracht de thee en mompelde iets van dat ze de was vergeten was op de stah ...

Hij kwam naast me zitten en voor ik het wist begonnen we hartstochtelijk te kussen. "Je maakt me gek, azine" zei hij stil.
Devie is offline   Met citaat antwoorden
Ongelezen 27 juni 2007, 20:22   #4
Devie
 
Status: Newbie
Lid sinds: 26 juni 2007
Berichten: 40
Rep kracht: 0 Devie
Standaard

We praatten en lachten de hele namiddag. Hasna had blijkbaar veel te doen op de stah. Ze wilde ons blijkbaar niet storen. Opeens ging de deurbel. Mouhsin keek me verschrikt aan. Mouhsins neven waren op het werk en kwamen pas laat terug. Daarbij die zouden niet aanbellen ... Hij stelde zich recht en deed de deur open. Wie zou het zijn? Ik stelde me recht en spitste mijn oren ... HET WAS IMAD!!! Die even een "social visit" kwam brengen aan Mouhsin!!! Oh nee!!! Wat nu? Mouhsin ging hem binnenvragen, anders komt dat maar onbeleefd over!!! Ik keek rond en sloeg in paniek ... ik wierp een snelle blik op een deur die op een kier stond en ik dacht een WC te hebben gezien. Ik rende naar wat ik dacht dat de badkamer moest zijn en sloot de deur. Ik hoorde nu Imads stem duidelijk. Hij zat in de woonkamer en Mouhsin en hij lachten erg luid. Ik liet luid en duidelijk merken dat ik op toilet zat door de door te trekken en vervolgens mijn handen te wassen. Ik bekeek mezelf in de spiegel. Mijn haren waren in de war, door Mouhsins zachte handen. Mijn wangen zagen bloedrood. Ik maakte mijn haren, zodat ik er deftig uitzag en opende de deur. Imad keek me met een kwade blik aan. "Ah, jij bent het" lachte ik doodkalm "Ik dacht al dat ik je stem herkende" Hij bleef me nijdig aankijken. "Ja" ging ik verder "ik ben hier bij Hasna op de stah. Ze is de was aan het ophangen en hou haar wat gezelschap" lachte ik "Alé, tot strakjes hé" en ik rende de trap op, bij Hasna en vertelde haar over mijn halve hartaanval.

De dagen gingen voorbij en ik ging regelmatig bij Hasna ... nu ja bij mijn Mouhsin. Ik liet altijd een paar dagen tussen en bleef maximum een uurtje, zodat ook Mouhsins oom en tante niets zouden doorhebben. Ze hadden trouwens een groot huis, waar elk verborgen hoekje door ons ontdekt werd ...

Moeder maakte me op een morgen wakker "Rania, meisje? Raad eens wie er zich gaat verloven?" ik was nog half verdoofd ... "Wie, mama?" "Faysal, Fathia's zoon!!!" "Oh, leuk" lachte ik "Met een meisje van Casablanca?" Moeder knikte. Fathia is een heel erg goede kennis van ons en woont ook in Antwerpen. Ik ken haar dochters erg goed en ook Faysal ken ik. Hij is 27 en vond het wellicht hoog tijd om een bruidje te zoeken. Moeder vertelde me dat we morgen zijn uitgenodigd op de verloving. Leuk!!! Ik hou van feestjes.

De volgende dag ging ik naar de kapper en stak mijn haren op. Moeder vertelde me dat het een groot feest zou zijn. Faysals bruidje is een meisje van 20 en naar het schijnt is ze enig kind, daarmee dat haar ouders zo'n groot feest willen geven. Ik trok mijn taksjita aan en maakte me licht op. Toen ik in de auto wilde stappen richtte ik een snelle blik over de straat. Ik zag in de verte Mouhsin staan. Hij keek naar me. Ik wilde wel lachen, maar mijn familie bracht me snel weer op aarde.

Op het feest werd er voluit gedanst en gegeten. Ik zag veel mensen die ik kende van Antwerpen. In de verte zat er een jongen me al de hele avond aan te staren. Ik probeerde zijn blik te ontwijken of te doen alsof ik het niet doorhad, maar hij lachte rustig en bleef verder kijken. Ik danste wat en ging vervolgens een buiten een luchtje scheppen met Zeineb, Faysals zus. "Dag dames" hoorde ik plots een stem zeggen. Ik keek om. Het was de jongen die me al de hele avond zat aan te staren ...

"Hej neefje!!" zei Zeineb. "Rania, da's Abderrahim, mijn neef. Hij is ook van Antwerpen!! Abdel, dit is Rania." "Aangenaam" lachte ik. "Aangenaam" antwoordde hij met een zachte stem. Abderrahim schrok dat hij me nooit eerder had gezien. Hij woonde in Borgerhout en ik in Deurne. Nu, ja, we waren elkaar gewoon nooit tegen het lijf gelopen. Zeinebs familie was erg groot en ook in mijn buurt woonden er familieleden van haar. Abdel ging naar zijn tweede jaar rechten. Hij was erg beleefd, vond ik. Hij vroeg naar mijn studies en naar mijn interesses. Voor ik het wist was Zeineb weer naar binnen en stonden Aberrahim en ik te praten alsof we elkaar al j*ren kenden. Hij was grappig, vond ik. Maar als ik hem vergeleek met mijn Mouhsin, was hij tot**l niet knap. Maar zijn karakter maakte hem mooi ... op zijn manier.

De avond liep op een einde. Er heerste echt een vreugdevolle sfeer, maar toch wilde ik zo snel mogelijk naar huis. Zodat ik weer dicht bij mijn Mouhsin kon zijn ...

...


We zaten nu in de laatste dagen van de vakantie. Ik ging nu vaker bij "Hasna". Om wat "quality time" te hebben met Mouhsin. Imad had wonder boven wonder niets door. Zelfs niet op de avond dat Mouhsin bij ons kwam eten en wij elkaar af en toe stiekem zaten aan te kijken ... tja, we konden het niet laten ...



"Hier, mon ange (mijn engel): mijn telefoonnummer en ook die van thuis. En hier heb je mijn thuisadres. Bedankt voor jouw adres. Ik zal je vaak schrijven" zei Mouhsin en kuste mijn voorhoofd. Ik kon het niet laten en er rolde een traan over mijn wang. Hij veegde die weg en gaf me een warme knuffel. Het was mijn laatste avond in Marokko. Morgenvroeg zouden we de baan nemen naar Tanger om de boot te nemen ... en om vervolgens richting België te rijden. Ik had Mouhsin Samia's adres gegeven. Een telefoonnummer kon ik niet geven, want ik had geen GSM en die van thuis was véél te riscant. God, ik wílde niet teruggaan!!! Ik wilde hièr blijven, bij mijn Mouhsin. We brachten de avond door met leuke gesprekken over de toekomst. Hij zei dat hij volgend jaar om mijn hand zou komen vragen, InchaAllah. En dan nog een jaartje geduld en dan zouden we trouwen. Mouhsin moet nog twee jaar studeren en dan haalt hij zijn bacalauréat (zijn diploma van het middelbaar onderwijs). Ja, ok, hij zit een paar jaar achter. Hij heeft een beetje 'gespeeld' met zijn studies een paar jaar geleden ...
Ik droomde al van de dag dat hij bij me komt aankloppen met zijn ouders. Oh ... ik kan niet wachten tot volgend jaar!!!

Het was ochtend. "Rania, opstaan, mijn meisje" hoorde ik mijn moeder zeggen, terwijl ze over mijn haren streelde. Het was 5.30u 's morgens en het deed pijn om op te staan. En niet alleen omdat ik moe was. We laadden de laatste bagage in de auto en stapten allemaal in. Vóór ik de auto inging keek ik snel naar Mouhsins tante haar huis. Wie zag ik daar aan de voordeur? ... Het was Mouhsin!!! Hij liep onze richting uit. "Meskeen, die jongen" hoorde ik moeder zeggen "Hij komt afscheid nemen" Iedereen stapte uit de wagen en nam afscheid van Mouhsin. Ik groette hem met een hand. Hij kneep er zachtjes in ... Ik kon mijn tranen net op tijd tegenhouden ...
Devie is offline   Met citaat antwoorden
Ongelezen 27 juni 2007, 20:22   #5
Devie
 
Status: Newbie
Lid sinds: 26 juni 2007
Berichten: 40
Rep kracht: 0 Devie
Standaard

We waren al in de tweede schoolweek. Ik had aan al mijn vriendinnen verteld over mijn lieve Mouhsin. Sinds ik terug ben, heb ik al twee brieven ontvangen. Op Samia's adres uiteraard. Ik las ze opnieuw en opnieuw. Wat waren zijn woorden zo zoet. Wat schreef hij poëtisch ... Ik schreef hem terug en vertelde hem hoe graag ik bij hem wilde zijn. Elke weekend belde ik. Ik ging de dichtsbijzijnde telefooncel in en belde een hele kaart op van 5 euro. Soms nam zijn moeder of tante op. Hij had al over me verteld en ik werd warm onthaald aan de telefoon. Het feit dat zijn familie op de hoogte was van onze relatie maakte me een beetje verlegen. De weken gingen voorbij en het deed alsmaar meer pijn te weten ik hem niet meer zie als ik uit het raam kijk.

Op een dag kwam ik Safia tegen op de tram. Zij was Zeinebs nicht en woonde in mijn buurt. Ze was gescheiden en woonde terug in bij haar ouders. Ik vond het altijd al een zeer sociaal meisje, maar ze had jammer genoeg niet zo'n goede keuze gemaakt en was daarom kort na haar bruiloft gescheiden. Ze had een zoontje en bleek het goed te stellen, alhamdoullilah.
"Rania, wat ben ik blij dat ik je eindelijk tegenkom!!!" riep ze als ze me zag zitten op de tram. Ik vroeg haar waarom. "Wel, lieve meid. Er is iemand die me de oren van het hoofd afzaagt!!! Mijn neef Abderrahim is onmiddellijk na Marokko bij me gekomen en gaf me een beschrijving van ene Rania die bij me in de buurt zou wonen. Ik wist onmiddellijk dat het om jou ging!!! Rania, meisje, die kerel heeft geen seconde gezwegen over jou en wilde je zien. Ik heb gezegd dat ik mijn best ging doen ..." Haar ogen fonkelden. Ik fronste mijn wenkbrauwen en dacht even aan Abderrahim. Hij wilde mìj zien?? "Rania ..." zei ze stil "Ik hoop dat je het niet erg vind, maar ik heb hem gezegd naar welke school je gaat. Ik moest alleen jouw toestemming vragen of je hem wilde zien. Ik weet dat jij, net als ons, een grote familie hebt hier in Antwerpen en het véél te gevaarlijk is om te "daten"". Ik was verstomd ... ik durfde haar niet zeggen dat ik reeds iemand had en gaf geen antwoord. Ze vroeg wat ik van hem vond. Ik zei dat hij zeer vriendelijk en grappig was. En dat was ook zo. Ze zei me dat hij een erg serieuze jongen is. Hij deed al van zijn 12de non-stop het gebed en ging niet uit enzo. Ze zei dat als ik hem een kans zou geven, ik er zeker geen spijt van zou hebben ...

Het was dinsdagmiddag. Ik had net gedaan met lunchen en liep terug naar school met Esra en Salima. Ik was hen net aan het vertellen over Abderrahim en dat ik niet echt wist wat te doen. Salima zei me hem een kans te geven. Een jongen uit België en dan nog uit Antwerpen is een "veel betere partij" dan iemand hier ver vandaan, in Marokko. "Als je met hem trouwt zal hij van nul af aan moeten beginnen. Plus: hij spreekt de taal niet, Rania ..." zei Salima zelfverzekerd. We naderden de schoolpoort en ik zag een jongen geleund tegen de muur. Hij had een pet op, dus zag ik zijn gezicht niet zo duidelijk. "Oh nee ..." zei ik stil "Daar heb je Abderrahim ..." Salima en Esra werden plots stil. "Salaam 3aleikoum, Rania" zei Abderrahim lachend. "Nu zien we elkaar in België". Hij was bleker dan in Marokko. Ik groette hem en Salima en Esra waren plots 'verdwenen'. Hij excuseerde zich dat hij hier onaangekondigd stond, maar hij wilde gewoon eens weten hoe het met me ging. Ik verontschuldigde me en zei hem dat ik naar binnen moest, want de bel zou zo gaan. Hij vond het niet erg en vroeg of hij morgen in mijn lunchpauze mocht terugkomen. Ik durfde geen nee te zeggen en knikte. Ik gaf hem een hand en liep naar binnen. "Rania?" riep hij me na. Ik draaide me om. "Ik ben blij dat ik je even gezien heb." Hij lachte lief en zijn hele gezicht straalde. Wat heb ik nu gedaan Heb ik dan morgen een afspraak of wat was dat dan? Rania, waar begin je nu aan ...
Devie is offline   Met citaat antwoorden
Ongelezen 27 juni 2007, 20:23   #6
Devie
 
Status: Newbie
Lid sinds: 26 juni 2007
Berichten: 40
Rep kracht: 0 Devie
Standaard

De volgende ochtend kon ik geen enkele lesuur opletten. Ik zat de hele tijd met mjn "date" in mijn hoofd. Ik voelde me schuldig tegenover Mouhsin. Net of ik al bezig was met hem te bedriegen. En net of dit niet erg genoeg was: vandaag was het woensdag!!! Dan hadden we maar een halve dag school en moeder was gewend dat ik rechtstreeks van school naar huis ga ...
De bel ging ... het was 12 uur. Abderrahim zou me opwachten aan de schoolpoort. Ik liep met bevende benen de school uit en daar stond hij. Een jongen die lang niet zo knap was als mijn Mouhsin, maar o zo straalde als hij lachte. Ik groette hem met een hand en maakte hem meteen duidelijk dat ik niet lang kon blijven, omdat moeder zich anders zorgen gaat maken. Hij vond het niet erg "Als ik maar eventjes van je gezelschap kan genieten" zei hij beleefd. Hij deed me blozen en ik sloeg mijn ogen neer.
We gingen naar een koffiehuis dicht bij mijn school. We bestelden beiden een koffie. Hij zei dat hij er eigenlijk op had gerekend om met mij te lunchen, maar dat gaf hem niet. Een ander keertje dan maar.
We praatten en praatten. Hij bracht me voortdurend aan het lachen. De onderwerpen variëerden van Islam, tot politiek, tot onze hobbies. Ik vond het heerlijk om van zijn intelligentie te genieten. Hij begreep meteen wat ik bedoelde als ik iets zei, zonder dat ik er te veel woorden aan vuil maakte. Het was net alsof we elkaar al jaren kenden ... Dit had ik zelfs niet met Mouhsin ... Rania!!! Hou op!!!!! Je verkeert met Mouhsin!!! Hij zou om je hand komen vragen volgende zomer, remember ... Maar toch genoot ik van de conversatie tussen Abderrahim en ik ... Ik wierp een snelle blik op mijn horloge ... 14 uur!!!! "Sorry, Abderrahin, ik moet ècht door. Ik zal me zeker aan een preek mogen verwachten!!" "Oh, sorry, Rania" zei hij lachend. "Ik weet dat ik een babbelkous ben ..." Hij keek me aan in mijn ogen "Sorry als ik je thuis problemen bezorgd heb." Ik glimlachtte nerveus, deed mijn jas aan, nam mijn tas en groette hem vliegensvlug. Hij wilde me vergezellen tot aan de bushalte, maar dat vond ik te riscant. Net voor ik de deur uitliep van het koffiehuisje, hoorde ik mijn naam. Ik draaide me om en zag ik Abderrahim. "Wanneer zie ik je weer, Rania?" Hij leek plots zo ernstig ... "Ik ... ik ... ik weet het niet ..." stotterde ik. "Heb je een GSM?" vroeg hij lief. Ik schudde van nee. "Wacht even" zei hij. Hij liep naar de kassa en vroeg een balpen en papier. Hij schreef iets op en gaf het me. "Hier, mijn nummer. Ik zou je dolgraag nog eens zien, Rania" Ik nam het aan. "InchaAllah" zei ik. "Je was meer dan aangenaam gezelschap" lachtte hij. Ik sloeg mijn ogen neer en verontschuldigde me, want nu moest ik ècht door.
Thuis aangekomen loog ik tegen moeder. Ik heb gewoon gelogen!!! En dan nog voor Abderrahim. Moeder geloofde me ... en ik ging sterven van de schuldgevoelens.

Het was intussen zaterdag ... Ik had Abderrahim nog steeds niet gebeld, al had ik toch een drang om hem te bellen. Ik praatte dolgraag met hem! Ik zei moeder dat ik zou gaan winkelen ... op mijn eentje. Deed ik vaker, trouwens. Ik ging naar het winkelcentrum en liep een paar winkeltjes af. Mijn hoofd zat de hele tijd bij het papiertje dat in mijn tas zat, waar Abderrahims nummer op stond. Zou ik hem bellen? Na een lange "ja versus nee"-discussie te hebben gevoerd met mijzelf, nam ik een beslissig ... ik ga Abderrahim bellen. Ik liep naar een telefoonautomaat en tikte de cijfers in. De beltoon ging af. "Hallo?" hoorde ik een zachte stem zeggen aan de andere kant. Het was duidelijk Abderrahim ...
Devie is offline   Met citaat antwoorden
Ongelezen 27 juni 2007, 20:25   #7
Devie
 
Status: Newbie
Lid sinds: 26 juni 2007
Berichten: 40
Rep kracht: 0 Devie
Standaard

"Abderrahim?" zei ik ietsje aarzelend ... "Rania?!" hoorde ik hem opgetogen zeggen. "Hoe gaat het met je?" vroeg hij. Hij klonk echt gelukkig. Ik vertelde hem dat alles goed ging. Hij zei dat hij dacht dat ik hem niet meer ging bellen ... Ik gaf daar geen reactie op. Tja, wat moest ik zeggen "Waar ben je?" ik hoorde een spannende opwinding in zijn zachte stem. Ik vertelde hem dat ik aan het shoppen was en zei hem ook in welke winkelcentrum. "Verdorie ..." siste hij. "Wat zei je?" vroeg ik geschrokken. Hij lachtte. "Nee" ging hij verder "Het is gewoon: ik had je dolgraag nu gezien, maar ik ben op mijn werk. Ik heb je toch gezegd dat ik een weekendjob deed?" vroeg hij. "Ja, da's juist" zei ik stil. Hij zei dat hij het echt jammer vond, want als hij de mogelijkheid had, stond hij in een mum van tijd bij me. Ik zei dat ik het echt niet erg vond. Ik belde hem tenslotte alleen om te weten hoe het met hem ging. (Ja, toch?) "Is het goed dat ik je opwacht aan je schoolpoort, maandag om 12u? Ik zou graag met je gaan lunchen ..." zei hij. Hij klonk ècht lief ... Ik stemde toe. Maandagmiddag om 12u had ik een afspraak ...
Ik kocht een telefoonkaart van 5 euro en belde Mouhsin op. Zijn tante nam op en die bleek ook al van "ons" te weten. Ai, wat was ik beschaamd ... Ons gesprek liep echt vlot, maar er miste iets ... Lag het aan mij of begin ik nu duidelijk te ondervinden dat het spreekwoord "Uit het oog, uit het hart" degelijk klopt ...

Zondag liep ik de hele dag te denken aan mijn 'probleempje'. Deed ik er wel goed aan? Ben ik Mouhsin niet aan het bedriegen? Ik was ècht zenuwachtig voor mijn "date" ... Moeder, die me zo goed kende, had het blijkbaar niet door. Ik hielp haar gewoon mee, maar in gedachten was ik aan de andere kant van Antwerpen, niet meer in Casablanca ...

Maandagmiddag, 12 uur. Ik liep de school uit. Ik zag hem staan, leunend tegen de muur. Hij had een petje op. Ik groette hem met een hand en hij droeg weer die opfleurende glimlach op zijn gezicht. "Ik heb maar een uurtje" zei ik verlegen. We liepen samen naar het koffiehuisje. Ik merkte plots dat hij niet zo groot was. Ik, met mijn hakken, kwam net ietsje boven hem uit. Maar ja, ik ben nu ook niet èèn van de kleinsten. Mouhsin, daarintegen, is lang, gespierd, knap ... Ik schudde die vreemde gedachten uit mijn hoofd.
Ik dacht plots aan Esra, die hem "niet moeders mooiste vond" en aan Salima, die me op het hart drukte dat èchte schoonheid binnenin zat. Bij Abderrahim was dat duidelijk te merken. Binnenin had hij een schoonheid die ik nog lang niet helemaal heb ontdekt ...
We gingen samen lunchen. We hadden weer een conversatie uit de duizend. Hijzelf had deze namiddag ook les. Ik keek op mijn horloge. Damn!!! Kwart voor 1 ... Wat vloog de tijd bij hem. Ik veronschuldigde me en zei dat ik door moest. "Ok, maar op één voorwaarde ..." zei hij. Ik keek hem vragend aan. Hij overhandigde me een doosje. Het was verpakt in cadeaupapier. "Open het ..." zei hij met een zachte glimlach. Ik voelde me verlegen worden en opende het. Het waren heerlijke pralinen!!! "Maar waarom ..." hij liet me niet uitspreken "Da's omdat ik net van je prachtig gezelschap kon genieten. Bedankt, Rania. Het was me echt een genoegen." Ik werd er verlegen van en wierp mijn ogen neer. Wat was hij lief!!! "Bel me, Rania" zei hij toen ik hem een hand gaf om weg te gaan. Hij hield mijn hand een klein beetje langer vast dan normaal. Ik nam afscheid van hem en begaf me naar school. Het was misschien jammer, maar ik zorgde ervoor dat mijn pralinen op waren vóór ik naar huis ging, zodat moeder geen vragen zou stellen. Met mijn klasgenoten, waren de chocolaatjes in een mum van tijd op.

Woensdagnamiddag moest ik naar de bibliotheek. Een ideaal moment om Abderrahim te bellen. Ik kon mijn eigen gedachten niet geloven!!! Ik had gisteren een brief van Mouhsin ontvangen. Ik had hem Samia's adres gegeven. Ik las het 100 x, hopend dat mijn gevoelens van de zomer terug zouden keren, maar mijn hart begon naar iemand anders toe te reiken. En je raadt het nooit ... ik voelde me niet meer schuldig.
Devie is offline   Met citaat antwoorden
Ongelezen 27 juni 2007, 21:25   #8
s_varsha
 
s_varsha's schermafbeelding
 
Status: Advanced Member
Lid sinds: 3 maart 2008
Locatie: Roosendaal
Leeftijd: 26
Berichten: 359
Rep kracht: 10 s_varsha is on a distinguished road
Standaard

vervolgje pleassee
s_varsha is offline   Met citaat antwoorden
Ongelezen 29 juni 2007, 12:52   #9
..*..Crazy_DuShi..*..
 
Status: Sangam Silver Member
Lid sinds: 17 juni 2004
Berichten: 1.422
Rep kracht: 0 ..*..Crazy_DuShi..*..
Standaard

damnsz mo0ii verhaalll ; verv0lg !
__________________

Pehle kabhi ha pehle kabhi
Na mera haal aisa hua
Merii neend gaye chaiin kh0ne laga
Kuch t0 h0ne laga .. Ha kuch t0 h0ne laga

Pehli m0habbat ka ehsaas hai yeh ..
Kaise batao0n ke kya pyaas hai yeh
Kyun tadapne laga kyun dhadakne laga
Koi sapna mere dil sanjone laga
Kuch to hone laga ..
..*..Crazy_DuShi..*.. is offline   Met citaat antwoorden
Ongelezen 30 juni 2007, 12:20   #10
Devie
 
Status: Newbie
Lid sinds: 26 juni 2007
Berichten: 40
Rep kracht: 0 Devie
Standaard

Weken gingen voorbij. Ik zag Aberrahim alsmaar vaker. Alleen in mijn middagpauzes, uiteraard.
Op een doordeweekse dag kwam ik thuis van school. Ik deed de voordeur open en liep naar de woonkamer. Het leek zo stil in huis. Was ik alleen? Ik opende de deur van de woonkamer en zag Imad zitten in de zetel. Ik verschoot. Ik had eigenlijk verwacht dat ik alleen thuis zo zijn, zo aan de stilte te horen. "Ah, Imad je doet me schrikken ..." lachtte ik geschrokken. Hij keek me kwaad aan. Oei, wat had hij ineens. Mijn ogen vielen op de koffietafel ... waar Mouhsins brieven op lagen!!!!!!!!!!! Hoe heeft hij die gevonden?!?
Ik keek Imad aan. Ik voelde me verstijfd ... Ik kon geen woord meer uitbrengen en kon geen voet verzetten. "Wat heeft dit te betekenen?" vroeg hij verdacht kalm. Maar zijn ogen verraden zijn woede. "Imad, ik kan ..." stotterde ik. "Denk jij wel ooit eens aan onze naam??!!!" onderbrak hij me. Ik begon te huilen en smeekte hem om niets te zeggen aan moeder en vader. Ik zei hem dat ik gestopt was met hem te bellen en dat het echt onschuldig is. Hij weigerde te luisteren. Hij had het constant over onze eer en het feit dat ik correspondeerde met ZIJN vriend. Laat staan over onze "afspraakjes" in Marokko, waar hij alle details mooi kon herlezen in de brieven ... Ik huilde en huilde. Ik wilde hem een kus geven, om hem te smeken, maar niets bleek te helpen. Hij zou het vertellen aan vader. Ik liep snikkend naar mijn kamer en huilde zachtjes op mijn bed ... Tegen de avond werd ik naar beneden geroepen. Vader was van alles op de hoogte en maakte me zeer kalm duidelijk dat ik moest ophouden met die jongen te schrijven. Ik zei dat dat al het geval was. Vader liet Imad bellen en eiste van Mouhsin verontschuldigingen èn een uitleg. Hij verbood Mouhsin nog contact te houden met mij ...

Ik belde Mouhsin niet meer. Ik wist wel dat die jongen er kapot van was, maar het klonk misschien erg hartloos: ik had die moeilijkheden met mijn ouders niet over voor hem.

Het was bijna kerstvakantie. Ik zocht een job in een kledingzaak. Aberrahim zou me elke dag komen halen op mijn werk. Met de auto van zijn vader.

Ik was klaar met werken. Gelukkig dat de kledingzaak waar ik werkte, niet in het centrum was. Zo hoefde ik niet zo bang te zijn, als Abderrahim me opwachtte na het werk.
Onze band werd alsmaar hechter en ik voelde me echt op mijn gemak bij hem. Hij behandelde me met alle respect, zoals een echte moslim dat zou doen. Hij raakte me nooit met een vinger aan ...
Hij bracht me vaak cadeautjes mee. Zo kocht hij me 2 weken geleden een GSM. Ik wilde het eerst niet aannemen, maar hij zei dat nu ook hìj me kon bereiken. Ik hield de GSM wel verborgen van mijn ouders en Imad. Ik zette hem alleen aan, als 'de kust veilig' was.
Ik stapte in bij Abderrahim. Ik vertelde hem over mijn dag. Hij luisterde. Ik voelde me altijd opgelucht als ik mijn hart kon luchten bij hem. Hij was ook mijn beste vriend geworden. Hij stopte een paar straten verder van mijn huis, waar hij me altijd afzette. "Bedankt, Abderrahim. Zonder jou, zou ik in deze koude met de bus naar huis moeten gaan. En vooral nu dat het zo snel donker wordt ... " Hij glimlachte en streelde mijn gezicht. Ik sloeg mijn ogen neer. Ik werd verlegen van de manier waarop hij me aankeek. "Heb ik je ooit al gezegd dat je een echte schoonheid bent, lieve Rania?" ik lachte verlegen. Hij kwam dichter en kuste mijn lippen. Wat voelde hij zacht aan ... De wereld stond even stil ... "Ik bel je nog" zei hij. Ik opende de deur en terwijl ik uitstapte, keek ik rond of niemand een glimp zou hebben opgevangen ... Tja, een reflex, hé. "Daag ..." zei ik stil en deed de deur dicht.

Het was alweer school. Ik zag Abderrahim nog steeds. Ik kocht zelfs schoenen met een lagere hak, zodat ik niet boven hem uitstak. Ik kreeg complimenten van vriendinnen dat ik ècht straalde de laatste tijd. Ik voèlde me ook goed. Abderrahim maakte me gelukkig.
Op een zaterdag kreeg ik telefoon van Abderrahim. Hij moest me dringend spreken. Hij moest me iets erg belangrijks zeggen. Ik maakte me ongerust ... We spraken af in het koffiehuisje ... Wat wilde hij zeggen?
Devie is offline   Met citaat antwoorden
Antwoord

Bookmarks


Er zijn 1 actieve gebruikers die momenteel deze discussie bekijken (0 leden en 1 gasten)
 
Discussietools
Weergave

Regels voor berichten
You may not post new threads
You may not post replies
You may not post attachments
You may not edit your posts

BB code is Aan
Smileys zijn Aan
[IMG]-code is Aan
HTML-code is Aan
Forumnavigatie

Vertalen:
Partners: Bedrijvengids | Bollywood Nieuws | India & Suriname | Bollywood Database | Bollywood TV | Bollywood Ringtones | Hindu Wijzer | Webdesign

Alle tijden zijn GMT +1. Het is nu 10:16.