Bollywood   |   DATING   |   Forum   |   GAMES   |   REALTONES   |   Snapshots   |   TV

  Forum Mededelingen
  Sangam Credits klik Hier voor meer informatie.



Sangam Online » Liefde & Relaties » Verhalen Forum » Tussen Twee Vuren

Antwoord
Ongelezen 1 juli 2007, 10:54   #21
Devie
 
Status: Newbie
Lid sinds: 26 juni 2007
Berichten: 40
Rep kracht: 0 Devie
Standaard

Nog een week en we gaan naar Marokko. Moeder was al volop bezig met de inkopen. Ze sleurde me overal mee, maar de zin die ik alle vorige jaren had, was er niet. Ik kon Abderrahim en onze (onmogelijke?) afspraak niet uit mijn hoofd halen ...
Het was zaterdag. Ik wist dat Salima gedaan had met haar examens. Ze had me een 2-tal keren gebeld, maar er waren telkens té veel oortjes die meeluisterden. Ze had beloofd zaterdag langs te komen. Ze zei me ook, in ons laatste telefoongesprek, dat ze een lang gesprek heeft gehad met Abdel. 's Avonds kwam ze zoals beloofd langs. Ze had een doosje pralines mee. Ze zei met een knipoog dat dat van haar was. Ik bekeek de doos en zag dat het dezelfde doos pralines was die Abderrahim ooit eens voor mij had gekocht. Ik keek haar veelbetekend aan en ze knikte. Ik voelde me warm worden vanbinnen, wetende dat hij die doos chocolade in zijn handen heeft gehad ...
Gelukkig was vader uitgenodigd in een Sadaka in de moskee. Imad was bij vrienden en moeder had bezoek van onze buurvrouw. Toen moeder eventjes in de keuken om koekjes ging, volgde ik haar als een hondje. "Mama, mag ik met Salima naar mijn kamer, alsjeblief?" Ze schudde van nee. "Toe mama, ze heeft nieuwe CD's mee en wilde me ze laten horen. Hier beneden gaat het zo'n lawaai zijn en zullen we jou en tanta Farida storen. Toe mama, toe ..." ik keek moeder aan met een pruillipje en gaf haar een knuffen tot ze toestemde. "Goed, maar enkel voor 10 minuutjes!! Nadien kom je als de bliksem naar beneden!!!" Ik gaf moeder een dikke kus op haar voorhoofd en nam Salima mee op mijn kamer. Salima had inderdaad CD's mee, maar die zaten toevallig in haar tas. We zetten een CD op, zodat het niet te erg zou opvallen. Salima vertelde me heel stilletjes van haar conversatie met Abderrahim "Rania, hij wil je dus zien. Hij heeft alle mogelijke afspreekmanieren op mij afgevuurd, maar geen enkel was echt veilig naar mijn mening. Daarom ben ik op het volgende gekomen: Nu donderdagavond heb ik proclamatie, als ik geslaagd ben, Icha Allah. Erna zijn we uitgenodigd bij Esra thuis. Je weet dat ze een grote tuin heeft thuis en ze zou daar een kleine receptie organiseren, met een aantal leerkrachten enzo. Ik meen dat je zus Samia in de week zelden of nooit naar buiten kan, met haar kind en haar echtgenoot die soms de late heeft. " Ik knikte "Ja, volgende week heeft hij de late dienst" "Wel" ging Salima verder "Als ik nu eens vraag aan mijn moeder dat ze met jouw moeder praat en dat ze uitlegt dat het gewoon eens een manier van afscheid nemen is van al je vroeger schoolvriendinn. Ik weet dat je moeder zelden of nooit iets van mijn moeder zou weigeren" giechelde Salima. "Net achter Esra's huis heb je een parkje" fluisterde Salima zachtjes terwijl ze naar de deur keek "Daar komt géén kat, volgens Esra. Ik vroeg aan Abderrahim dat hij je opwacht in het parkje en dat jij zou gaan rond 18.30u. Je bespreekt wat je te bespreken hebt voor ongeveer een half uurtje en dan kom je vliegensvlug weer naar Esra, via de achtertuin, waar de receptie plaatsvindt!!!" Salima glunderde helemaal. Ik kon wel juichen!! Maar dat mocht nog niet. Pas nadat ik zou mogen gaan van moeder ... en vader. "Rania" ik hoorde moeder roepen. "Kom" zei ik tegen Salima "Voor ze iets vermoeden"

Dinsdagavond belde Salima's moeder. Het is zo'n geliefde vrouw dat moeder inderdaad nooit heeft geweigerd als Salima's moeder bv. vroeg aan moeder of ik tijdens de Ramadan mocht gaan eten bij hen of eens op een zondag mocht meegaan naar Brussel. Moeder was akkoord, maar moest alleen nog vaders toestemming hebben. Vader deed eerst koppig, maar wonder boven wonder, smeekte moeder in mijn plaats en zei dat "we toch bijna naar Marokko gaan". Wat ze daar ook mee mocht bedoelen ... Vader was akkoord!!! Donderdag, om 17 uur, zouden Salima's ouders en Salima mij komen halen!!!!



Donderdag stond ik op om 7 uur. Ik maakte het ontbijt klaar voor Imad en Lina. Moeder schrok van mijn ijverigheid, maar de gedachte dat ik Abderrahim zou zien vanavond gaf me de energie van de wereld. Ik hielp moeder met het huishouden en tegen 12 uur was ik klaar met alles. Ik ging uitgebreid douchen en stond wel 3 kwartier voor mijn kleerkast mijn outfit uit te kiezen. Ik koos voor een jeansbroek die ik nog maar net gekocht had. Al mijn andere broeken waren me inmiddels veel te groot geworden. Ik deed een zwart hemdje aan en mijn zwarte puntschoenen. Ik deed wat gel in mijn krullen en föhnde het was droog. Ik deed wat mascara op, wat ook al erg lang geleden, was, en een beetje lipgloss. Tja, het was tenslotte een afstudeerfeestje ... waar ik jammer genoeg niet kon in meefeesten. Nog wat blush en parfum en klaar is kees. Ik bekeek mezelf in de spiegel op mijn kamer. Voor het eerst vond ik dat ik weer een beetje de straling herkende in mijzelf, die ik had toen ik nog met Abderrahim samen was ... Ik wierp een snelle blik op de klok: 16.30: Grrrr ... Nog een halfuur.

"Je bent vermagerd, a benti" zei Salima's moeder bezorgd. Ik lachte verlegen. Ik zat in de auto met Salima en Salima's ouders. Salima had een roos hemdje aan en een zwart knierokje met zwarte laarsjes. Ze droeg haar krullen los en was lichtjes opgemaakt. "Je ziet er prachtig uit!!!" fluisterde ik haar toe "Dank je, schat. Jij ook!!" zei ze glimlachend. Het kuiltje in haar wang verscheen weer.
Op de proclamatie hield ik me wat op de achtergrond. Ik schaamde me tgov. mijn ex-klasgenoten en mijn ex-leerkrachten. Ik zag dat het velen hun tong brandde om me uit te vragen, maar dat ze zich beleefd inhielden. Ik kreeg wel geregeld de opmerking dat ik erg vermagerd was ...

Salima's ouders waren op weg naar Esra's huis. Ze zouden ons afzetten en vervolgens weggaan. Ze zouden ons weer komen halen rond een uur of 8 's avonds. We gingen binnen in Esra's tuin. Ik had haar tuin al eerder gezien, maar nooit in de zomer. De tuin was vol met mooi gedekte tafelts. Je kon er vanalles vinden: chips, cola, fruitsap, koekjes, toastjes, (halal!!!!) worstjes, ... Er speelde zachte muziek op de achtergrond. Esra deed op aandringen een beetje Turkse muziek op. Er werd niet gedanst, alleen gegeten en erg veel gelachen. Er waren ook jongens aanwezig, maar alleen ex-klagenoten. Daarbij Esra's moeder was er en die hield een oogje in het zeil, samen met mevrouw Pattheeuws, onze klastitularis.
"Het is 18.25u" fluisterde Esra in mijn oor. Zij was ook op de hoogte. Ze zorgde ervoor dat niemand iets in de gaten had en begeleidde me naar de acherkant van haar tuin. Ze wees me het parkje toe en wenste me geluk. Ik stak de straat over en wandelde het parkje binnen. Het parkje waar Abdel me zou opwachten ...
Devie is offline   Met citaat antwoorden
Sponsors
Ongelezen 1 juli 2007, 12:51   #22
kajol_shahrukhan_fan
 
Status: Sangam Silver Member
Lid sinds: 2 december 2006
Locatie: Antwerpen
Leeftijd: 28
Berichten: 1.203
Rep kracht: 0 kajol_shahrukhan_fan
Stuur een bericht via MSN naar kajol_shahrukhan_fan
Standaard

vervolgje plss :joehoe:
__________________

kajol_shahrukhan_fan is offline   Met citaat antwoorden
Ongelezen 1 juli 2007, 14:07   #23
..*..Crazy_DuShi..*..
 
Status: Sangam Silver Member
Lid sinds: 17 juni 2004
Berichten: 1.422
Rep kracht: 0 ..*..Crazy_DuShi..*..
Standaard

VERVOLGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGG ;
__________________

Pehle kabhi ha pehle kabhi
Na mera haal aisa hua
Merii neend gaye chaiin kh0ne laga
Kuch t0 h0ne laga .. Ha kuch t0 h0ne laga

Pehli m0habbat ka ehsaas hai yeh ..
Kaise batao0n ke kya pyaas hai yeh
Kyun tadapne laga kyun dhadakne laga
Koi sapna mere dil sanjone laga
Kuch to hone laga ..
..*..Crazy_DuShi..*.. is offline   Met citaat antwoorden
Ongelezen 1 juli 2007, 22:21   #24
s_varsha
 
s_varsha's schermafbeelding
 
Status: Advanced Member
Lid sinds: 3 maart 2008
Locatie: Roosendaal
Leeftijd: 26
Berichten: 359
Rep kracht: 10 s_varsha is on a distinguished road
Standaard

dit verhaal is egt leuk
vervolgjee pleasse
s_varsha is offline   Met citaat antwoorden
Ongelezen 2 juli 2007, 14:30   #25
Devie
 
Status: Newbie
Lid sinds: 26 juni 2007
Berichten: 40
Rep kracht: 0 Devie
Standaard

Ik keek rond. Ik had het kou, ook al waren we eind juni en werd het stilaan echt zomer ...
"Rania?" ik draaide me met een ruk om. Daar stond hij: mijn Abderrahim. Ik was helemaal verstijfd. Mijn hart klopte in mijn keel. Ik kon geen voet verzetten, gelukkig kwam hij dichter. We stonden amper een meter van elkaar. Hij had weer een petje op en droeg die mooie glimlach op zijn gezicht. Maar ook bij hem las ik de pijn in zijn ogen. "Dag Abderrahim ..." zei ik verlegen. We voelden ons wat onwennig. Ik denk dat we allebei in elkaars armen wilden springen, maar dat de één niet wist of de ander dat wel wilde. "Kom, daar is een bakje" zei hij en hij wees naar een bankje dat onder een treurwilg stond. We gingen zitten. "Wat ben je vermagerd, Rania" ik haalde mijn schouders op. Hij vroeg eerst naar de 'normale' zaken (mijn familie, mijn gezondheid, ...) en vertelde over zijn examens. Vervolgens haalde hij heel diep adem en keek me diep in mijn ogen aan. Mens, wat hield ik van hem. Ik hield zóveel van hem dat het pijn deed. Hij streelde mijn gezicht en ik zag dat hij tranen kreeg in zijn ogen. "Rania, Allah is mijn getuige, ik heb dag en nacht gebeden zodat ik je kon zien. Ik heb je gemist, mijn lieve engel." Zijn onderlip trilde. Ik legde mijn hand op zijn been en wendde mijn gezicht af. Ik voelde een traan rollen over mijn wang. Hij streelde mijn haren en kuste die. "Lieve Rania, ik heb ernstig met mijn ouders gesproken ..." Ik keek hem vragend aan. Hij staarde denkend naar de grond. Zijn voet ging spelend heen en weer op het zand. "Ze houden voet bij stuk, schat" hij keek me ernstig aan. Ik bleef stil en wachtte op een vervolg. "Rania, hetgeen wat ik nu van je ga vragen, is even moeilijk voor mij als het is voor jou..." Ik fronste mijn wenkbrauwen en had geen idee van wat hij nu ging zeggen. "Wat als je wacht tot ik in mijn laatste jaar zit en dat ik dan om je hand kom vragen?" Ik was even niet mee ... "Abdel, wat bedoel je nu? Dat ik nog een 2-tal jaartjes moet wachten op je komst bij mijn ouders?" Hij knikte. Hij maakte een grapje, toch? "Abdel, denk je dat ik nog twee jaar ga wachten en dan nòg niet zeker zijn of je moeder d*n gaat plooien Denk je dat mijn ouders mijn leven weer normaal gaan laten verlopen in die twee jaar Weet jij wel in wat voor gevangenis ik momenteel leef" Ik beefde van de zenuwen. "Ik weet het ... ik weet het, Rania" suste hij me. "Nee, Abdel, dat weet je niet! Ik begrijp niet waarom je moeder zo tegendraads doet. Als ze mij of mijn familie nu niet wil, gaat ze dat binnen een twee jaar nog niet willen!!" Ik snikte het uit. Ik was het z*t, méér dan zat! "Ik smeek je, Rania, tegen dan zullen ze bijgedraaid zijn. Geloof me, het zijn alleen die studies van mij die hen tegenhouden." zei hij met een brok in zijn keel. Ik geloofde er geen bal van! Volgens mij wil die moeder een door haar zelfgekozen schoondochter als echtgenote voor lieve zoon. Ik kon wel schreeuwen van woede!!! Ik huilde en Abdel nam me in zijn armen "Het komt wel allemaal goed, sssssttttt ..." suste hij me. Ik rukte me zachtjes los van Abderrahim en keek hem aan. "Nee, Abdel, het komt nièt in orde." Hij keek me verschrikt aan. "Ik wacht geen twee jaar, sorry ... Ik kan niet twee jaar wachten met nòg geen garantie of we al dan niet met elkaar zullen eindigen. Dat wordt me fataal, lieve Abdel ..." zei ik huilend. "Nu ga ìk je voor een keuze stellen: òf je overhaalt met de moeite van de wereld je ouders om nù te komen, hier of in Marokko OF ... hoef het voor mij niet meer. Dan gaat ieder zijn kant op en leidt ieder zijn eigen leven verder. " Ik sloeg mijn ogen neer en kon mijn eigen oren niet geloven dat ik net die harde woorden had uitgesproken. "Ben je serieus bezig?" hoorde ik Abdel zeggen. Ik knikte vastberaden, met de helse pijn in mijn hart. "Rania, ik zeg je toch net dat ik lang met mijn ouders heb gesproken en dat mijn moeder gezworen heeft en ..." "Dan wens ik je een mooie toekomst verder." onderbrak ik Abdel en stelde me recht. "Rania, dat kun je mij niet aandoen." riep Abdel terwijl hij me achterna liep. "Nee en jij mag me wel 2 jaar hel aandoen en wie weet gaat het dan nog voor niets zijn." zei ik stil. "Rania, ik smeek je ... ik smeek je ..." hij hield mijn arm vast, maar ik bleef koppig doorlopen. We kwamen aan de rand van het park, erg risicovol, want hier rijden af en toe auto's voorbij. Ik draaide me met een ruk om en keek Abdel in zijn tranende ogen aan. Allah, wat deed het pijn. "Rania, ik hou van je, ik wil je als mijn vrouw, ik wil dat jij de moeder wordt van ons kinderen, ik wil met jou samen oud worden ..." zei hij jammerend. Er rolde een traan over zijn wang. Ik veegde het weg met mijn hand en snoof even. Ik had zin om weg te lopen, samen met Abdel en nooit meer terug te keren ...
"Het spijt me, Abderrahim" snikte ik "Ik ga eraan kapot. Ma ktabetchi (het was niet voorbestemd)" Ik huilde en draaide me om. Ik stak de straat over, richting Esra's huis. Ik hoorde Abdel nog wat roepen, maar ik rende naar Esra's achtertuin, snikkend en huilend. Ik leek wel te sterven van de pijn. Een pijn heel diep vanbinnen, waar geen arts een medicijn voor heeft ... ik had hartpijn ...
Devie is offline   Met citaat antwoorden
Ongelezen 2 juli 2007, 14:30   #26
Devie
 
Status: Newbie
Lid sinds: 26 juni 2007
Berichten: 40
Rep kracht: 0 Devie
Standaard

Ik liep Esra's tuin binnen en wierp een snelle blik op mijn horloge ... Het was kwart over 7. Ik had drie kwartier bij Abdel gezeten. Het waren wel misschien onze laatste minuten samen ...
Esra draaide zich naar me toe en zag dat haar mond openviel van het schrikken. Zij en Salima kwamen mijn richting uit. Tja, die hadden me niet nasnikkend terugverwacht. "Wat is er gebeurd, meisje?" vroeg Salima bezorgd toen ze mijn arm beetnam. Ik had ècht geen zin om erover te praten. Ik zou het alleen maar huilend uitschreeuwen! Nog een geluk dat de rest van de groep zo druk aan het praten was, dat ze mijn 'situatie' niet doorhadden. "Het is uit ..." zei ik met een trillende stem. "Ik heb het gedaangemaakt." Salima en Esra waren stomverbaasd, ze konden zelf geen woord meer uitbrengen. Ik denk dat ze het wel doorhadden dat die krop in mijn keel mij verhinderde om mijn verhaal te doen, maar ik had ècht ècht geen zin om erover te spreken. Het was gedaan, BASTA. Salima gaf me een knuffel ... oh nee ... dat moet ze niet doen! Nu ga ik beginnen huilen en nooit meer ophouden! De anderen hadden het door en keken ons bezorgd aan "Ach, beetje sentimenteel gedoe. Je weet hoe dat is als iedereen gaat verderstuderen en je dient afscheid te nemen ..." legde Esra lachend uit met een knipoog. Ikzelf had mezelf niet meer onder controle en huilde mijn ziel eruit ...


De volgende dagen waren een hel. Ik zag er nog rotter uit dan voordien, maar moest me sterkhouden: binnen 2 dagen vertrekken we naar Marokko. En als ik het op vaders woord mag geloven, is hij van plan te blijven tot eind augustus ...
Ik kreeg Abdel niet uit mijn hoofd. Ik dacht er wel 100 keer over na of ik wel de juiste beslissing had genomen, maar steeds kwam ik op mijn beslissing terug; 2 jaar was ècht te lang. En dan was ik nog niet zeker of zijn mama lief me zou aanvaarden. Salima had me gebeld en vertelde me dat ik haar moest vergeven, maar dat ze naar Abdels werk was gegaan om te weten wat er wèrkelijk aan de hand was. Abdel had zijn verhaal gedaan en Salima zei wel dat ze kon begrijpen waarom ik zo'n beslissing heb genomen "Rotmoeder!!!" zei ze keer op keer. Ze vertelde me ook dat Abdel er echt kapot van was en dat hij (ondanks het feit dat hij mooi geslaagd was) niet naar Marokko zou gaan. Het ging veel te pijnlijk zijn, indien hij me moest tegenkomen op één of ander huwelijksfeest + het was daar waar we elkaar voor het eerst ontmoet hebben ...
Wetende dat Abdel er echt onder leed, deed me nog meer pijn. Hier waren we dan: 2 mensen die enorm veel van elkaar houden, maar toch niet bij elkaar konden zijn. Liefde doet echt pijn ...
Devie is offline   Met citaat antwoorden
Ongelezen 2 juli 2007, 14:31   #27
Devie
 
Status: Newbie
Lid sinds: 26 juni 2007
Berichten: 40
Rep kracht: 0 Devie
Standaard

Ik opende mijn ogen ... half zeven. Vandaag zouden we naar Marokko gaan. In tegenstelling tot de vorige jaren, was ik allesbehalve enthousiast. Ook het feit dat Samia, haar echtgenoot en haar lieve kleine zoon met ons zouden meegaan, maakte niet veel verschil aan de zaak. Ik kreeg Abdel niet uit mijn hoofd!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ik was een zombie en reageerde alleen op taken die werden opgeledg door mijn moeder. Ik was net een robot ...
Ik stond op. Wat was ik vermoeid, ya Allah. Ik sliep enorm veel, maar mijn psychische vermoeidheid wilde maar niet weg. Ik ging me douchen. Ik zag mezelf hier nog op de badkamervloer zitten met de brief van Abdel ... Toen was er nog hoop. Ik kleedde me aan. Ik zag me nog zingend voor de spiegel staan, toen ik de laatste dag had afgesproken met Abdel, toen we naar de kust gingen. Alleen wist ik nog niet dat het mijn laatste afspraak ging zijn ...

We waren al de Franse grens over. In de auto speelde Marokkaanse trouwmuziek. Vroeger zong ik met volle borst mee en droomde dan over mijn bruiloft. Nu bezorgde het me alleen maar tranen. Af en toe ving ik een glimp van Samia of haar man in de auto, als ze ons voorbijreden of omgekeerd. Samia zwaaide dan eens vrolijk en ik kon er alleen een ongemeend lachje uit forceren ...

Hoe meer we het zuiden van Spanje bereikten, hoe angstiger ik werd. Ik was in heel mijn verdriet iemand vergeten. Iemand waarmee ik 100% mee zou geconfronteerd worden deze zomer, straks, binnen een dag of 2! ... Mouhsin ...

We wachtten op de boot. Moeder had de hele weg niet gevraagd waarmee ik zat. Tuurlijk wist ze waarmee ik zat. "Yek lebes, a benti?" (Alles in orde, mijn dochter?) vroeg ze bezorgd. Ik had me geïnstalleerd op een krukje aan onze auto. Ik had een doekje op mijn hoofd, zodat mijn haren mooi samenbleven. Het was heet. Ik had een mouwloos T-shirtje aan en een kniebroek. Allemaal nieuw. Mijn "gewone" kleren kon ik niet meer dragen. Ik moest nu in een kleiner maatje lopen. "Ja, mama. Heb alleen wat hoofdpijn van de warmte ..." Moeder reikte me een fris glas mangosap toe. Mmm, wat was dat verfrissend. Ik hield me een beetje bezig met mijn neefje, maar kon de gedachte van Mouhsin niet uit mijn hoofd zetten. Zelfs in Marokko zouden mijn ouders me dag en nacht in de gaten houden. Alleen maar door er aan te denken, werd ik depressief ...

We kwamen aan in Tanger. Dat typisch Marokko-gevoel overviel me weer, maar deze keer had het iets verstikkend ...
We begonnen te rijden naar Casablanca. Het was immers nog maar 10 uur 's avonds en vader wilde niet te lang blijven treuzelen, zodat we de nacht in ons huis konden doorbrengen.
We kwamen aan en ik ging "traditiegetrouw" in ons balkon staan. Ik zag heel Casablanca voor me, in de stilte van de diepe nacht. Dat heerlijk gevoel van elk jaar, had ik niet meer. Er was een stukje Rania gestorven het voorbije jaar.

De volgende ochtend brachten we door met uitpakken en schoonmaken. Tante en mijn nicht Yasmine hadden inmiddels al gehoord dat we waren aangekomen en kwamen ons een handje toesteken, de lieverds. Ze schrokken enorm toen ze zagen dat ik zoveel kilo's was kwijtgeraakt. Ik stak het op schoolstress en een "dieet". Kleine Aymane, Samia's zoon, werd door iedereen vertroeteld. Lina voelde zich een beetje naar de achtergrond geschoven, dus besloot ik haar te gaan verwennen met een ijsje. Moeder, Samia, Aymane, tante en Yasmine gingen uiteraard mee. Het ging een "vrouwenuitje" worden. De mannen hadden hun eigen bezigheden.

We zaten op een terrasje inhet centrum. Deze plaats was enorm gekend voor haar goede ijs. Ik liet kleine Lina als eerste kiezen. Ze bestelde een grote coupe met vruchtenijs en véél slagroom. Iedereen moest lachen toen ze met haar handen duidelijk maakte hoeveel slagroom ze juist eiste. Ze bracht mij zelfs aan het lachen. Ik bestelde een heerlijke Dame Blance. Ik had echt nood aan chocolade ...
We zaten heerlijk te smullen van ons ijsje. De vrouwen van mijn familie waren honderduit aan het kletsen. Aymane brabbelde hier en daar eens en Lina zat stil te genieten van haar ijsje. Ik dwaalde af, mijn gedachten gingen naar België, naar Antwerpen. Naar al wat ik heb meegemaakt het voorbije jaar. Auw, wat deed het pijn als ik eraan dacht. Ik keek even rond. Overal zag ik gelukkige mensen. Jonge gezinnen die met z'n allen een wandeling gingen maken in het centrum. Ik zag hoe sommige ouders hand in hand liepen en lachend naar hun huppelende kinderen keken ... Ook ik wil zo zijn ... Mijn ogen liepen de mensen af op het terras. Het was een familiale plaats. Héél af en toe zag je dan jonge koppeltjes, maar die waren grotendeels pas gehuwd of verloofd. In de verte zag ik een tafeltje met 3 jongens. Ik keek ze aan, maar zag ze niet echt. Ik was er echt niet bij. Toen werd ik opeens "wakkergenepen" door Yasmine. Ik keek haar vragend aan. Ze deed een zeer discrete teken naar het tafeltje van de drie jongens. Ik keek met gefronste wenkbrauwen naar het tafeltje ... wat bedoelt Yasmine nu?? Ik keek nogmaals. Maar ... wie ... wie ... wie was dat nu? Ik keek nog eens goed ... Oh Allah Mijn hart klopte in mijn keel ... Nee ... dat kan niet waar zijn ... Ik werd duizelig ... Eén van de jongens was ... Het was ... Nee, ik geloofde mijn eigen ogen niet ....
Devie is offline   Met citaat antwoorden
Ongelezen 2 juli 2007, 14:31   #28
Devie
 
Status: Newbie
Lid sinds: 26 juni 2007
Berichten: 40
Rep kracht: 0 Devie
Standaard

Het was Mouhsin. Ik keek vliegensvlug weer de andere kant op, hopend dat hij me niet gezien heeft ... Te laat ... hij had me al gezien. Ik deed of ik het niet merkte. Toen we met z'n allen besloten om naar huis te gaan, kon ik het niet laten om eventjes stiekem naar hemte kijken. Onze ogen kruisten elkaar. Mijn hart maakte een sprongetje ...
Wat was dat nu?


De volgende dagen zat ik erg met mijzelf in de knoop: ik begreep niet waarom mijn hart zo'n sprongetje maakte toen Mouhsin en ik elkaar aankeken. Ik hield toch van Abderrahim? Misschien waren dat gewoon 'schrikgevoelens'? Ik weet het allemaal niet meer ... Oh Allah help me ...

Het was een prachtige vooravond en ik zat denkend uit het balkon te kijken. Yasmine zat binnen koekjes te bakken met tante en moeder. We hadden de hele dag koekjes gemaakt en die waren nu klaar om gebakken te worden. Ik was het even beu om de hele dag binnenmuren te zien en besloot even een luchtje te gaan scheppen in het balkon, want alleen naar buiten was méér dan alleen maar verboden voor mij. Mijn gedachten dwaalden af naar Esra, school, mijn verloren jaar, Salima, het feit dat ik nu zònder diploma zit, naar Mouhsin en naar ... Abdel. Mijn liefde met wie ik niet mag samenzijn. "Ma ktebetch" trooste ik mijzelf keer op keer. "Het was niet voorbestemd, Rania" Ik moet erg diep in gedachten verzonken geweest zijn, want ik had niet door dat er iemand naar mij zat te zwaaien ... Ik keek nog eens goed ... Het was Hasna ... Mouhsins zus. Ik verschoot alweer en voelde me rood worden. Ik zwaaide terug en ze deed teken of ik naar beneden wilde komen. Mijn hart klopte in mijn keel. Ik liep naar binnen en vertelde dat "een vriendin" me even wilde spreken. Na snel uitgelegd te hebben wie die vriendin was (zonder te vermelden dat het Mouhsins zus was) en gezegd te hebben wie ze was, liet moeder me de deur openen beneden. Ik mocht wel niet langer dan 5 minuten ...
"3Alaa slamtkoum, Rania!" lachte ze lief en groette me met gemeende kussen. Ik lachte verlegen. We praatten over koetjes en kalfjes en toen verontschuldigde ik me, want ik moest moeder, tante en Yasmine nog verder helpen met de koekjes ... "Geeft niet, schoonheid" zei ze met een knipoog en groette me weer met kussen "Hier, dit is van Mouhsin" fluisterde ze tijdens de kussen. Ze gaf me een briefje. Ik keek haar verschrikt aan en ze lachte me rustig toe. Ik stopte het briefje veilig weg en liep bevend terug naar boven ...
Devie is offline   Met citaat antwoorden
Ongelezen 2 juli 2007, 14:34   #29
Devie
 
Status: Newbie
Lid sinds: 26 juni 2007
Berichten: 40
Rep kracht: 0 Devie
Standaard

Ik zag de vrouwen in de sala zitten. Ze gierden het uit. Het ging blijkbaar over één of ander vrouwenzaakje ... Moeder keek even naar me toen ze me binnen zag komen. "Eji, a benti" zei moeder (kom, mijn dochter). Ik ging naast de kletsende vrouwen zitten en er werd me thee ingeschonken. Ik proefde alvast van de koekjes die al gebakken waren. Mmm, ze waren heerlijk. Er waren nog koekjes in de oven. Ik voelde het briefje prikken onder mijn hemd. Wat zou er in staan? Ik stelde me recht en meldde dat ik naar het toilet moest. Ze hechtten niet veel belang aan mijn mededeling, want de grapjes die ze onderling maakten, waren veel pittiger.
Ik sloot de badkamerdeur achter me; mèt slot, zodat ik er zeker van was dat er niemand zou binnenlopen. Ik ging op de rand van het bad zitten en haalde het briefje uit ...

Chère Rania, mon amour plus doux

Je pense qu'il y a une seule solution pour que personne ne peut nous séparer: je veux te marrier .
Envoie ta réponse avec Hasna, pour que je viens demander ta main.
Je t'aime, mon amour, avec tout mon coeur ...

Mouhsin

Ik las het briefje opnieuw en opnieuw. Hij wil mijn hand komen vragen!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Waarom zegt hij "pour que personne ne peut nous séparer"?? Weet hij ervan dat mijn familie er is achter gekomen dat Mouhsin en ik samen waren?
Wat moet ik nu doen?? Hij wil trouwen ... trouwen ... trouwen ... ik trouwen ... met Mouhsin ... Wat moet ik zeggen? Hij verwacht een antwoord??


Net of ik geen hoofdbrekerij had met Abdels situatie, kwam dit dilemma erbij ... Ik wist me geen raad meer.

Even een snelle vertaling van Mouhsins brief:

Liefste Rania, mijn zachtste liefde

Ik denk dat er maar één enkele oplossing is, zodat niemand ons kan scheiden: ik wil met je trouwen.
Stuur je antwoord met Hasna, zodat ik om je hand kan komen vragen.
Ik hou van je, mijn liefde, met heel mijn hart ...


Mouhsin





Een paar dagen later kreeg ik Hasna op bezoek. Oh nee ... dacht ik bij mezelf. Ze kwam wellicht om een antwoord ...

Gelukkig was mijn nicht Yasmine erbij die dag, zodat Hasna niet onmiddellijk met de deur in huis kon vallen. Ik hield het niet meer uit van de zenuwen en verontschuldigde me aan de dames. Ik moest dringend naar de W.C. Die stomme badkamer wordt echt mijn toevluchtsoord.
Ik ging op de rand van het bad zitten en dacht even na over het voorstel van Mouhsin. Ja, ècht, ik overwoog het ... Ik had zo nu en dan eens gehoord dat vader vond dat ik wel rijp genoeg was om te trouwen, maar diep vanbinnen weet ik dat ze me zo snel mogelijk willen huwen vóór ik met één of andere schande thuiskom. En ook omdat mijn "verhaal" i.v.m. Abdel als een lopend vuurtje de ronde deed in Antwerpen. De enige manier om mijn vader gezichtsverlies te voorkomen (of misschien zelfs te herstellen), was door te trouwen. Pfffff ... ik ben het zat! Waarom kon ik niet met mijn Abdel zijn?? Ik kreeg een krop in de keel ... Nee, ik mocht niet huilen! Ze zouden dat onmiddellijk zien aan mijn ogen!! Ik veerde recht en bekeek mezelf in de spiegel ... ok ... ik zag er niet "huilerig" uit. "Rania, maak nù een beslissing: OF je trouwt met een jongen die JIJ uitkiest en aan wie je hart ooit eens behoorde OF je wacht geduldig af tot je ouders er ééntje uitpikken ... en misschien is het dan helemaal niet naar jouw keuze ..." fluisterde ik mezelf toe. Ik wist me geen raad. Ik keek mezelf diep in mijn donkere ogen en probeerde naar mijn hart te luisteren. Ach, dat was zinloos. Mijn hart klopt voor Abdel ...

Ik liep de badkamer uit en ging bij de meisjes zitten. Ze zaten honderduit te lachen en te smullen van de thee en de koekjes. Na een half uurtje zei Hasna dat ze naar huis moest. Ze bedankte ons voor de thee en koekjes en Yasmine en ik liepen nog even mee naar de voordeur. Toen we afscheid namen, werd Yasmine plots weggeroepen door tante. Ik nam afscheid van Hasna met kussen en ze gaf me een stevige knuffel. Dan keek ze lachend in mijn ogen "En? Wat wordt het, lieverd?" zei ze met een glimlach. Ik staarde haar aan ... "Zeg tegen Mouhsin dat ik ja gezegd heb ..." hoorde ik mezelf zeggen. Hasna liet een klein vreugdekreetje en ik probeerde ook te glimlachen. Ze gaf me nogmaals een stevige pakkerd en ging vervolgens naar huis. Ik liep de trap op naar boven. "Rania, je gaat trouwen ... met Mouhsin ..." flitste het door mijn hoofd.


Devie is offline   Met citaat antwoorden
Ongelezen 2 juli 2007, 14:35   #30
Devie
 
Status: Newbie
Lid sinds: 26 juni 2007
Berichten: 40
Rep kracht: 0 Devie
Standaard

Ik keek naar de klok die aan de muur hing ... 8 uur. Ik hoorde dat er al beweging was in huis. Het viel me plots te binnen dat het vandaag erg druk ging worden ... Mouhsin komt om mijn hand vragen. Een paar dagen geleden kwam Mouhsins tante moeder inlichten over hun komst. Gisteren werd er al een grote kuis gehouden in het huis en ik hoorde dat moeder nu al aan het rommelen was in de keuken. Ik stond op en ging me douchen. "Sbah el gheir" zei ik tegen moeder die met haar rug naar mij stond. "Sbah el gheir, a benti" zei ze en kuste me op mijn wang. Ook Yasmine en tante waren van de partij. Iedereen was druk in de weer. Ik dronk snel een kop koffie met een stukje van de rgajef die op tafel lagen. Vervolgens dook ik mee in de keuken. Ik kon het niet aanzien dat ze zo druk in de weer waren. Ik moèst ze gewoon een handje toesteken. Al was het maar om de afwas te doen.

Het was 2 uur in de namiddag. Ik ging me snel omkleden, want 'het volk' zou rond half drie komen. De zitkamer voor de gasten was al mooi gemaakt en moeder had ook een ruimte voorzien voor de vrouwen. "Dan kunnen we rustig kletsen" zei ze met een knipoog.
Ik trok een rood bloesje aan, met een lange, zwarte rok. Mijn krullen liet ik gewoon loshangen. Ik deed gewoon een beetje mascara op en wat blush. Ik bekeek mezelf in de spiegel. Op mijn gezicht was geen enkel gevoel af te lezen. Het leek er zelfs op dat ik me gewoon liet zweven door deze situatie. Dit is toch de beste oplossing, niet? Ik zou trouwen met iemand van wie ik ooit gehouden heb ... iemand waarvoor ik zelf kies ... Ja toch? Ik schudde mijn hoofd en net op dat moment ... ging de bel van de voordeur ... Ik keek verschrikt op en dook de keuken in. Moeder had me verboden me te laten zien, zònder geroepen te worden ... Heel eventjes voelde ik me zenuwachtig. Zenuwachtig om wat ging komen.

Ik zat nagelbijtend op een krukje in de keuken. Af en toe kwam Yasmine binnen, die de gasten bediende, en bracht ze me kort verslag uit. Ze vertelde me dat Mouhsins moeder, 2 van Mouhsins tantes, Mouhsins vader, Mouhsins aangetrouwde oom en Mouhsin zelf er waren. Het was naar het schijnt erg gezellig bij de vrouwen.

Ik zat gewoon voor me uit te staren. Ik was zelfs te nerveus om Yasmine mee te helpen als ze de keuken in kwam.
Ik dacht aan België en aan mijn jonge meisjesleven. Hoe tof het was, voor ik mijn hart verloor ...

"Rania?" Ik werd wakker gerukt uit mijn dagdroom. Ik keek op en zag moeder staan in de deuropening. Ik keek moeder aan met een verdwaasde blik. Ik was echt even weggeweest ... in gedachten. Ze had iets gezegd en ik had het niet begrepen. "Wat zeg je mama?" vroeg ik suf. "Kom je even goeiedag zeggen? Je zit hier al uren op dat krukje en de mensen vragen naar je ..." Ik kreeg een koude rilling. Ik stelde me recht. Trok mijn kleren recht en liep moeder achterna. We kwamen in de kamer waar de vrouwen zaten. "Salaam 3aleikoum" hoorde ik mezelf zeggen. Ik voelde me wat verlegen en durfde het volk niet echt aan te kijken. Ik groette de vrouwen en ging op een hoekje van de mtareb zitten. Moeder schonk me thee in en ik voelde hoe ik bekeurd werd. Ik hield mijn ogen neergeslagen. Er werd over koetjes en kalfjes gepraat en af en toe vroeg één van de vrouwen me iets. Ik antwoordde heel erg beleefd, maar dat nam mijn verlegenheid niet weg ...

Na een halfuurtje werden de vrouwen bij de mannen geroepen. Yasmine fluisterde in mijn oor dat nu mijn toestemming zou worden gevraagd. Mijn hart klopte in mijn keel.
We kwamen de gastenkamer binnen en we groetten de mannen. Ik zag hoe Mouhsins gezicht opklaarde en hoe hij met zijn zachte ogen mijn blik zocht, maar ik was té verlegen om hem aan te kijken.
Na een sociaal gesprek sneden ze "het onderwerp" aan,maar ik was intussen weer de keuken ingegaan. En ja ... er werd openlijk naar mijn mening gevraagd. Tante kwam mijn toestemming vragen. Ze straalde helemaal en zag er echt gelukkig uit. Ze stelde me DE vraag en ik vroeg wat mijn ouders hadden gezegd. Ze zei dat ze akkoord waren. "Als hun beslissing is genomen ... ga ik ook akkoord." zei ik ijzig kalm ... Tante ging overgelukkig terug naar het volk en even later hoorde ik een keiluide "joejoejoejoe..."-kreet. Yasmine kwam lopend naar de keuken en omhelsde me. "Proficiat, lieverd!!! Je bent verloofd!!!" zei ze lachend. Ik was ongewoon kalm. "Rania, je bent verloofd, lieve meid!" herhaalde Yasmine.
Devie is offline   Met citaat antwoorden
Antwoord

Bookmarks


Er zijn 1 actieve gebruikers die momenteel deze discussie bekijken (0 leden en 1 gasten)
 
Discussietools
Weergave

Regels voor berichten
You may not post new threads
You may not post replies
You may not post attachments
You may not edit your posts

BB code is Aan
Smileys zijn Aan
[IMG]-code is Aan
HTML-code is Aan
Forumnavigatie

Vertalen:
Partners: Bedrijvengids | Bollywood Nieuws | India & Suriname | Bollywood Database | Bollywood TV | Bollywood Ringtones | Hindu Wijzer | Webdesign

Alle tijden zijn GMT +1. Het is nu 03:48.