Bollywood   |   DATING   |   Forum   |   GAMES   |   REALTONES   |   Snapshots   |   TV

  Forum Mededelingen
  Sangam Credits klik Hier voor meer informatie.



Sangam Online » Liefde & Relaties » Verhalen Forum » Tussen Twee Vuren

Antwoord
Ongelezen 30 juni 2007, 12:20   #11
Devie
 
Status: Newbie
Lid sinds: 26 juni 2007
Berichten: 40
Rep kracht: 0 Devie
Standaard

Met kloppend hart wandelde ik het koffiehuisje binnen. Ik keek even rond en zag hem zitten. Hij lachte weer mooi naar me. Ik liep naar hem toe en zette me neer. Hij reikte naar me toe en kuste me op mijn lippen. Ik voelde me rood worden. We begonnen eerst te praten over koetjes en kalfjes. Hij vertelde me weer over zijn moeder. Hij praatte wel vaak over zijn moeder. Ik merkte aan zijn verhalen dat hij erg verwend werd door haar. "Wat wilde je me nu zeggen?" vroeg ik. Ik klonk een beetje verschrikt, merkte ik van mijzelf op. Hij deed alsof hij van de lucht viel ... Ik kreeg het ervan!!! "Hoe bedoel je?" vroeg hij in alle kalmte ... "Je moest me toch wat belangrijks zeggen??" zei ik wat geïrriteerd. "O ja, da's juist ..." Hij keek neer. Mijn hart bonkte erg hard. Wat is er toch?? Hij nam mijn beide handen vast en keek diep in mijn ogen. Hij kuste mijn beide handen. Wat is er toch met hem? Waarom wachtte hij zo lang? Ik werd er alleen maar zenuwachtiger van ... "Rania, hetgeen ik je wilde zeggen is ..." ik werd gekker en gekker!!!! ... "Rania, ik hou van je." Hij had me nog nooit zo aangekeken. Hij kreeg er zelfs tranen van. Ik glimlachte en voelde me gelukkiger dan ooit. "Ik wil met je trouwen." Hij bekeek me met die liefdevolle blik van hem. Ik sloeg mijn ogen neer, maar liet blijken dat ik in de wolken was, door zachtjes in zijn handen te knijpen. Ik had nooit gedacht dat ìk, het meisje die zich zo liet gaan bij het zien van een kerel met een knap uiterlijk, ging vallen voor een jongen met een knap innerlijk ... Op dat moment, wist ik dat ik ècht van Abderrahim begon te houden, alleen kon ik het nog niet zeggen.
Hij zei me dat hij nog een beetje ging wachten om zijn moeder in te lichten, want hij weet niet hoe ze ging reageren. Hij zat immers in zijn tweede jaar, en na dit jaar resten hem nog 2 jaar studies.

Op weg naar huis kon ik die glimlach niet van mijn gezicht afvegen. Wat was hij lief ... Ja, ik wil met Abderrahim trouwen. Ik wil dat hij de vader wordt van onze kinderen, InchaAllah. Als zijn moeder haar zegen maar geeft ...

Mijn leven kon er niet beter op: ik stel het schitterend op school (mijn eindwerk is bijna af en ik krijg supergoede hulp van Abderrahim), ik ben sinds december tante geworden: Samia is bevallen van een pracht van een zoon, de lieve Aymane en ik ben dolverliefd; ik heb (als alles goed zit) een pracht van een echtgenoot, InchaAllah ...

Ik kreeg nog steeds complimenten van anderen dat ik er stralender uitzag dan anders ... ik voelde me ook zo! Ken je dat gevoel? Dat je elke dag 100x alhamdoullilah zegt, omdat je weet dat Allah swt 'daar' is en je weg verlicht ... Wel, ik voelde me zo.

Abderrahim werkte in zijn vrije tijd in een kleine snack. Het werd uitgebaat door Italianen. We gingen daar vaak gaan eten. Meestal was het voor hij aan zijn dienst begon. Op een vrijdagavond, na school, zijn we daar weer gaan eten. Ik kon het me permitteren, omdat moeder en vader naar Brussel waren die dag en ze zouden pas 's avonds thuis zijn. Lina zou na school onmiddellijk bij Samia gaan, dus die zat ook 'veilig'. Midden in ons gesprek, kreeg hij plots telefoon van zijn moeder. Hij moest het één en ander meebrengen vóór hij naar huis kwam. Ik merkte dat ze vaak hèm aansprak voor kleine boodschappen. Ook al had hij zoveel broers en zussen. "Ik ben de enige die het kan onthouden." zei hij met een knipoog. Zijn examens naderden en hij zat dus al bezig met de voorbereidingen. Hij vertelde me dat hij in zulke periodes nog eens extra wordt verwend door zijn moeder. Haar Abderrahim betekent blijkbaar alles voor haar ...
We hadden gedaan met eten en Abderrahim vergezelde me naar het einde van de straat. De snack lag in een binnenstraatje, dus daar kon geen kat ons zien ... denk ik.
Het was al bijna paasvakantie. Het einde van het schooljaar naderde, de zomer naderde ... maar ik maakte me al lang geen zorgen meer om Mouhsin.
Abderrahim had mijn hand vast. Deed hij vaker. "Oh, lieve Rania van me. Wie had ooit gedacht dat ik hier in Antwerpen het meisje van mijn dromen zou tegenkomen ... Hoe beter ik je ken, hoe groter de drang wordt om aan je deur te komen staan ..." Hij zei dit vaker en vaker de laatste tijd ... Ik lachte en bekeek mijn Abdel bewonderend. Ik streelde zijn wang en kuste zijn zachte lippen. We gaven elkaar een warme knuffel en namen afscheid. Een paar maanden geleden, zou ik dit nooit gedurfd hebben op straat, maar nu kon de wereld me gestolen worden. En daarbij: niemand zag ons. Ja, toch?
Devie is offline   Met citaat antwoorden
Sponsors
Ongelezen 30 juni 2007, 12:21   #12
Devie
 
Status: Newbie
Lid sinds: 26 juni 2007
Berichten: 40
Rep kracht: 0 Devie
Standaard

Toen ik thuiskwam, zag ik dat moeder en vader nog steeds niet thuis waren. Ik ging dan snel bij Samia (die net om de hoek woont) om Lina. Vóór ik aankwam bij Samia's thuis, kwam ik Younes tegen, mijn neef. Hij kwam mijn richting uit. Hij keek me aan en ik lachte naar hem. "Héla, neefje! Alles ok met jou?" Hij antwoorde niet en zijn blik beviel me niet ... "Zeg, wat is er?" vroeg ik bezorgd. "Niets, niets, Rania, ik ben gewoon gehaast." Vreemd, het leek wel of hij kwaad was om iets ... Tja, het zal me wellicht niet aangaan. Ik kwam aan bij Samia en nam Lina mee naar huis. Het arm kind was moe van school. Thuis kookte ik een snelle hap voor haar, stopte haar in bad en deed haar pyjama aan. Ze viel in slaap voor de t.v., nog voor mama en papa thuis waren.

De volgende dag, zaterdag, had ik afgesproken met Abdel. Ik voelde me zo verliefd ... Ik deed mijn haren los, net zoals hij zo gek van was, en maakte mijn ogen op. We gingen samen naar Knokke gaan. Hij wilde zo graag met mij naar de kust, en die dag paste het gewoon uitstekend. De zon scheen en het was net warm genoeg om met een jeansvestje op stap te gaan ...
In de auto, op weg naar Knokke, speelde een mooi Egyptisch deuntje. Hij zong lief mee. Hij had zijn petje weer op en zag er echt snoezig uit. Die ooit zo onknappe jongen, was nu de mooiste voor mij. Terwijl hij zat te rijden, bekeek ik hem bewonderend. Ja, deze man wil ik huwen.
We spraken de hele tijd over school. Hi zat tot over zijn oren in het studiewerk en zei dat ik hem die eeuwige rust gaf. Ik voelde mijn hart een sprongetje maken ...

We zaten in een pannenkoekenhuisje in Knokke te smullen van heerlijke Syberische pannenkoeken met uitzicht op zee, toen plots zijn GSM afging. "Mijn moeder" zei hij toen hij het schermpje bekeek. Ik hoorde haar spreken via de GSM. Mens, ze had wel wat een luide stem ... "... over een uurtje!!! Je krijgt een uurtje, Abderrahim!!!" Hij sprak heel zachtjes tegen haar. "Wagha, wagha, al walida" (ok, ok, moeder) hoorde ik hem zeggen. Hij legde neer en ik keek hem vragend aan. Hij zag er een beetje teleurgesteld uit. "Ik moet maximum binnen een uur thuis zijn. Sorry, lieverd. Het spijt me dat ons uitje zo kort was ..." zei hij wat triest. "Ach dat geeft niet" lachte ik. Maar eigenlijk vond ik het wel erg! Wat kon er nu plots zo dringend zijn Ik durfde het niet vragen ...

Abderrahim zette me op onze gebruikelijke plaats af. "Sorry, hbitbti" zei hij. Ik kuste zijn zachte lippen en streelde zijn wang. "Dat geeft niet, jongen. Zo ben je wat vroeger thuis om te studeren." lachte ik met wat pijn in mijn hart, want ik zou hem pas maandagmiddag zien. En als je verliefd bent, duurt dat een eeuwigheid ...

Ik opende onze voordeur en liep naar de woonkamer. "Salaam 3aleikoum" lachte ik. Ik zag dat we bezoek hadden van ami Hassan en mijn neef Younes. Ze gaven stil antwoord. Ik keek met een vragende blik rond. Wat keek vader kwaad, zeg ... Moeder durfde me zelfs niet aan te kijken ... Was er iemand gestorven ofzo Ik keek Younes aan. Hij zat met neergeslagen ogen en leek echt ... ik weet niet, net of hij razend was. Vader stelde zich recht en stond recht voor mij. Ik keek vader vragend aan. Vader had die kwade blik in zijn ogen. Diezelfde blik toen Imad Mouhsins brieven had gevonden. "Rania, nu ga je me eerlijk antwoorden: wie is die jongen met wie jij hand in hand loopt op straat?" Mijn hart stond stil. Ik voelde me duizelig worden ...
Devie is offline   Met citaat antwoorden
Ongelezen 30 juni 2007, 12:21   #13
Devie
 
Status: Newbie
Lid sinds: 26 juni 2007
Berichten: 40
Rep kracht: 0 Devie
Standaard

Het was net een droom. Ik hoorde plots mijn vader spreken, net of ik ergens in een diepe buis zat. Hij begon alsmaar luider en luider te praten. Ik denk dat het kwam omdat ik geen antwoord gaf ... "Ewa!!!" riep hij. Ik merkte plots hoe dicht hij bij me stond. Ik keek ami Hassan aan. Hij zat met neergeslagen ogen. Younes ook. Vader ging verder met zijn geroep. Hij zei dat Younes en zijn broer Jabir me al meermaals hadden gezien met hem. Ze hadden het aan ami Hassan gezegd en die durfde niets te ondernemen, maar toen ze me deze week hand in hand hadden gezien en ik hem nog durfde omhelzen ìn de stad, was de maat voor hen vol en vreesden ze voor hun "eer". Vader wist van ami Hassan ook al wiens zoon Abderrahim was ...
Nu werd me het me plots allemaal duidelijk waarom Younes zo vreemd deed tegen mij. Waarom sprak hij mìj niet eerst aan? In plaats van alles onmiddellijk aan zijn papa lief te gaan zeggen?? Ik was razend op Younes en wilde niets liever dan nu op hem te springen en zijn haren uit te trekken. "Hoe lang ken je hem al?" riep vader. Ik antwoordde niet en sloeg mijn ogen neer. Ik hoorde moeder snikken ... Opeens voelde ik een harde klap op mijn gezicht. Zo hard dat ik ervan neerviel. Moeder stelde zich recht en hielp me overeind. "Ga naar je kamer, a bent el kleb!!!!" (dochter van een hond) "Kom maar straks naar beneden, want meisje, je weet niet wat je je op je hals hebt gehaald ..." riep vader. Ik schaamde me diep. Vooral tegenover ami Hassan. Hijzelf heeft alleen maar zonen en voor hem was ik net een dochter ... Een dochter die hij wil beschermen.

Op mijn kamer heb ik mijn ogen roodgehuild. Ik was bang. Bang van wat ging komen. Wat bedoelde vader met 'je weet niet wat je je op op je hals hebt gehaald?' Ik wilde er niet aan denken. Ik haalde mijn GSM boven en besloot Abderrahim in te lichten. Nu mijn vader weet wiens zoon het is, zou hij tot alles in staat zijn! Ik deed mijn GSM aan en typte snel een sms'je:

Abdel, je moet me helpen. Mijn ouders weten het van ons. Jij en ik werden meermaals gezien door mijn neven, die nu het nieuws aan vader hebben verteld. Ik smeek je, Abderrahim, er staat me een hel te wachten.

Net op het moment ik het bericht wilde versturen, vloog de deur van mijn slaapkamer open ... "Wat is dat??" riep vader, die duidelijk niet was afgekoeld. Imad stond achter hem. "Je hebt een GSM!!!!!!! Mezyaaaaaaaan ..." Vader snokte de GSM uit mijn handen en overhandigde het aan Imad. Imad las het onverstuurde sms'je ... Ik kon wel schreeuwen! Hij vertaalde het voor vader. Vader werd nòg roder van woede en kwam naar me toegerend. Hij trok aan mijn haren "Wil je ons belachelijk maken Is dat dat je wil Wil je een **** worden? Is dat onze verdiende loon" Hij schudde aan mijn hoofd en trok aan mijn haren. Het enige wat ik kon doen is schreeuwen en mijn vader smeken me geen pijn te doen. Vader beval Imad mijn tas te doorzoeken. Ze vonden gelukkig niets ... "Wel, meisje, je dacht dat we stom waren? Wel, misschien waren we dat ook. t' Is gedaan met naar buiten gaan. Ook je school mag je vergeten!!!" riep vader hijgend. "Maar vader ..." huilde ik "Mijn eindwerk is net af en ik heb bij een 5-tal weken al examens. Ik smeek je, vader, het is mijn laatste jaar. Je kan me toch niet straffen door mijn diploma niet te laten halen" ik huilde als een gek en smeekte vader tot ik geen energie meer had. "Ik smeek je, vader!!!" riep ik huilend. Vader duwde me weg. Ik keek Imad aan en smeekte hem om me te helpen. Heel het jaar was voor niets geweest ... Heel mijn leven naar school geweest en altijd een goede leerling geweest om op het einde van mijn middelbare school zònder diploma naar buiten te gaan. Imad sloeg zijn ogen neer. Het was hopeloos. Ik was mijn school kwijt èn mijn liefde. Toen vader naar buiten liep zei hij nog iets dat mijn hart deed verstijven van angst "En die kerel zal spijt hebben dat hij gespeeld heeft met 'bent a ness' ..." Wat ging hij Abderrahim aandoen? Ik huiverde bij de gedachte ervan ...
Devie is offline   Met citaat antwoorden
Ongelezen 30 juni 2007, 12:22   #14
Devie
 
Status: Newbie
Lid sinds: 26 juni 2007
Berichten: 40
Rep kracht: 0 Devie
Standaard

Die avond heb ik me gewoon in slaap gehuild. Ik werd de volgende ochtend wakker met een barstende hoofdpijn. Ik rekte me uit en gaapte even. Plots besefte ik weer wat er gisteren was gebeurd ... Ik begon onmiddellijk weer te huilen. Het eerste waar ik aan dacht, was mijn gevoel toen ik gisteren afscheid nam van mijn Abderrahim ... ik voelde me rot, omdat ik hem p*s maandagmiddag zou zien. Toen leek dat een eeuwigheid. Nu is het maar een illusie.
Ik keek op mijn wekker. Het was half negen. Het leek of iedereen nog lag te slapen. Ik stond op en liep naar de badkamer waar ik mijn tanden poetste en mijn gezicht waste. Toen ik in de woonkamer kwam, zag ik dat Lina al klaar zat voor 'Samson'. "Dag schat" lachte ik naar haar. Ze lachte lief naar me en ik kuste haar op haar haren. Het lief kind wist blijkbaar nog van niets.

Ik ging naar de keuken waar ik koffie ging zetten. "Sbah el gheir" hoorde ik plots. Ik draaide me om en zag moeder staan in de deuropening. Ze had, aan haar ogen te zien, ook gehuild gisterennacht. Voor ik mijzelf kon tegenhouden ging ik naar moeder toe en omhelsde haar. "A jemma, laat vader alsjeblieft mijn toekomst niet verpesten. Ik heb nog maar een maandje school. Hij mag me elke dag komen afhalen enzo. Toe, mama, toe ..." ik snikte het uit. Ik beefde helemaal en moeder probeerde me te troosten. "Sssschhht, a benti ..." ik merkte dat ze ook aan het huilen was. "Het spijt me, benti, bak hlef!" (je vader heeft gezworen) Mijn wereld storte in elkaar. Nu was het ècht gedaan met hopen ...
Die hele zondag sloot ik me op op mijn kamer. Ik bekeek mijn schoolboeken en huilde bij het lezen van lieve berichtjes geschreven op de kaften van mijn boeken en mappen. Allemaal lieve berichten van Salima en lieve Esra ... Die gaan zich een bult verschieten als ze gaan zien dat ik morgen niet op school aanwezig ga zijn ...

Maandag stond ik pas op, als ik wist dat iedereen het huis uit was. Vader was wellicht naar zijn broer en Imad naar het werk. Lina was naar school en ik hoorde moeder beneden 'rommelen'.
De hele dag heb ik besteed aan het huishouden. Moeder stelde geen enkele vraag over Abderrahim, in tegenstelling ik had verwacht. Vader had moeder geboden erop toe te zien dat ik geen telefoon aanraakte en dat ik zeker het huis niet verliet. Daar hield ik me dan ook aan. Ik wilde niet nòg meer problemen, niet dat mijn situatie erger kon, denk ik.

's Avonds ging de telefoon. We zaten allemaal in de woonkamer en er hing een koude sfeer. Imad stelde zich recht en beantwoorde de telefoon. "Nee, ze is er niet ... nee, ze is niet ziek, ze heeft besloten te stoppen met school ..." ik keek Imad aan met opengesperde ogen. Dat was vast Esra!!!! Waarom mag ìk haar niet spreken Ik durfde mijn mond niet open te doen. Imad legde neer. "Dat was Esra. 'k Heb gezegd dat je gestopt bent. By the way, ik ben vandaag naar je school geweest. Ik heb gezegd dat je besloten hebt om te kappen met school, maar je bent uiteraard niet uitgeschreven, i.v.m. het kindergeld enzo ..." zei Imad koel. Mijn hart bloedde dood.

Dagen gingen voor bij. Elke dag leek op de vorige en was saaier dan de vorige ... Zondagavond kwam vader razend thuis. Ik zat op mijn kamer, lekker depressief, te luisteren naar Raimuziek. "Raniaaaaaaaaaaa!!!!!!!" hoorde ik vader schreeuwen. Ik rende naar beneden. Hij zag weer rood van woede. Wat nù weer? "Ik ben naar die kerel thuis geweest en heb het hem eens goed gezegd." siste hij. Oh nee, hij was bij Abderrahim thuis geweest ...
Devie is offline   Met citaat antwoorden
Ongelezen 30 juni 2007, 18:58   #15
kajol_shahrukhan_fan
 
Status: Sangam Silver Member
Lid sinds: 2 december 2006
Locatie: Antwerpen
Leeftijd: 28
Berichten: 1.203
Rep kracht: 0 kajol_shahrukhan_fan
Stuur een bericht via MSN naar kajol_shahrukhan_fan
Standaard

nice story, snel vervolgje!!
__________________

kajol_shahrukhan_fan is offline   Met citaat antwoorden
Ongelezen 1 juli 2007, 00:09   #16
s_varsha
 
s_varsha's schermafbeelding
 
Status: Advanced Member
Lid sinds: 3 maart 2008
Locatie: Roosendaal
Leeftijd: 26
Berichten: 359
Rep kracht: 10 s_varsha is on a distinguished road
Standaard

vervolgjee
s_varsha is offline   Met citaat antwoorden
Ongelezen 1 juli 2007, 10:51   #17
Devie
 
Status: Newbie
Lid sinds: 26 juni 2007
Berichten: 40
Rep kracht: 0 Devie
Standaard

Vader dwong me mee naar beneden te gaan en te blijven. Hij wilde me in (vurige!) details alles duidelijk maken. Met kloppend hart liep ik naar de zetel ... "Zet je neer" commandeerde hij me en hij begon zijn verhaal, naast moeder en Imad. Hij wist dus van ami Hassan (die het van zijn zonen wist) wiens zoon Abderrahim was. Ami Hassan wist hen wonen en ging dus samen met vader naar hen toe. Daar aangekomen heeft vader zich niet gegeneerd: hij deed het hele verhaal uit de doeken. Hij heeft Abderrahim niet gezien, die was bij een medestudent. Ik liet een zachte zucht van geruststelling, toen ik hoorde dat vader Abderrahim tenminste niet gezien heeft ...
Hij heeft zich ongeneerd kwaad gemaakt op Abdels vader. Abdels vader was uiteraard niet op de hoogte en was even kwaas als mijn vader. Ze gingen hun zoon 'berispen'. Vader had hen voor een "keuze" gesteld "Ik zei hen: als je mìjn dochter wilt, kom je via mìjn voordeur. Al wat genieperig gebeurd is HARAM!" Hij werd roder bij het uitspreken van het laatste woord. Ach, vader, je weet niet dat Abdel dat van plan was. Nu ben ik mijn studies kwijt. Vader vertelde nog het één en ander, maar ik was er al lang niet meer bij. Ik kon gewoon niet denken aan de toekomst. Al wat mij eraan deed herinneren, maakte me bang. Ik kreeg een koude rilling over mijn lichaam. Moeder merkte het op en gooide een klein dekentje over mijn schouders.
De volgende ochtend werd ik wakker, badend in het zweet. Aangezien ik maar niet kon opstaan, kwam moeder me wekken. Ze legde haar zachte hand op mijn voorhoofd. "A benti! Je gloeit!!!" Ze nam mijn koorts op: 39, 5° ... Ze belde meteen de huisarts.
De dokter was erg lief en, toen we even alleen ware, vroeg hij of ik met één of ander probleem zat. Ik schudde van nee. Hij bekeek me niet echt geloofwaardig. Moeder had hem verteld dat ik op één week alleen al, zoveel kilo's was kwijt geraakt en dat ik erg weinig at. Hij vroeg hoeveel ik woog, vóór vorige week. Ik zei mijn gewicht. De dokter vroeg me op de weegschaal te staan die op mijn kamer stond ... Ik was 8 kilo vermagerd ...

Een paar dagen later voelde ik me véél beter. Ik liep te stofzuigen, toen opeens de telefoon ging ... Moeder beantwoorde de telefoon. Ze groette vriendelijk en zei de vrouws naam: het was Abdels moeder ...

Moeder deed teken dat ik me uit de voeten moest maken. Ze wees naar boven. Waarom mocht ik niet bij blijven staan
Ik liep de trap op en bleef bovenaan zitten. Ik zat geforceerd te luisteren, maar moeder was me te slim af en sloot de deur van de woonkamer. Nu kon ik niets meer horen ... Ik zuchtend naar mijn kamer.
"Raniaaaaaaaaaaaaaaaaaaa ...!!!!!!!!" moeder riep me. Oei, ze klonk niet vrolijk ... Ik rende de smalle trap af. Moeder zat op de zetel. Haar voorhoofd ruste op haar handen. Ze staarde naar de grond. Ze keek me aan. Ik durfde niets vragen. "Zet je neer" zei ze streng. Ze begon haar verhaal over Abdels moeder. Abderrahims moeder was begonnen met een uitgebreide verontschuldiging. Ze was hiervan niet op de hoogte en kon er heel goed inkomen dat mijn ouders er zo van waren aangedaan. Ook zij zou een drama doen, moest ze er ooit achterkomen dat één van haar dochters met een jongen spreekt ... Nu ja, dit terzijde.
Ze heeft uitgebreid gesproken met haar zoon, mijn lieve Abderrahim. Maar ze moest mijn moeder teleurstellen ... Ook al wilde Abderrahim dolgraag met me trouwen, zijn moeder weigerde om iemands hand te gaan vragen. Hij moest eerst zijn studies afmaken ... "Ik ... ik begrijp het niet ... mama ... wat ... wat ... wat bedoel je? ... Ik ... ben niet ... wat zeg je nu?" stotterde ik. Moeder stelde zich recht "Rania" zei ze met een luide stem "Die jongen gaat niet om je hand vragen! Zijn moeder is ertegen en ze vertelde me ook dat zijn vader ertegen is!! En als hij zo een mama's kindje is, zoals zij ove hem spreekt, zal hij naar het woord van zijn ouders luisteren. Ik ken die familie goed genoeg ... ze zègt nu dat het is voor zijn studies, terwijl ik goed genoeg weet dat zíj iemand op het oog heeft voor hem. Rania, word wakker: die jongen zal niet om je hand komen vragen. Het enige wat er nu is gebeurd, is dat hij je belachelijk heeft gemaakt tgov. je hele familie en tgov. Antwerpen, a latif!!!" riep moeder. Ik kon wel huilen. Waarom deed moeder zo hard? Ik stelde me recht en rende de trap op. Ik liep de badkamer in (de enige ruimte in het hele huis met een slot) en sloot de deur. Ik deede de douche aan, kleedde me uit en kroop eronder. Ik huilde en huilde. Ik h**t Abderrahims moeder, ik h**t mijn moeder, ik h**t mijzelf omdat ik zo stom was dat ik geloofde dat hij de ware voor me was. Waarom kon ik niet nuchter op z'n Marokkaans denken? Ik wìst toch dat schoonfamilies belangrijk zijn bij ons Ik had het moeten weten dat ze zo'n tang was: ze belde hem voortdurend op! Ik kon me geen dag herinneren dat ik bij hem zat en dat hij geen telefoon kreeg van haar of ... dat hij haar vernoemde!!! Misschien zet hij toch door? Misschien kan hij ze toch overhalen en hen zeggen ... dat hij van me houdt? Ach, Rania, word wakker, meisje! Je bent hem kwijt!!!!! Abderrahim zal braafjes luisteren naar mama lief en zal trouwen met schoondochterlief die mama lief voor hem uitpikt. Ik knielde neer op de douchegrond. Het water liep over mijn naakte lichaam en nam mijn tranen mee. W**rom?? W**rom?? We waren zo voorbestemd voor elkaar ...
Devie is offline   Met citaat antwoorden
Ongelezen 1 juli 2007, 10:52   #18
Devie
 
Status: Newbie
Lid sinds: 26 juni 2007
Berichten: 40
Rep kracht: 0 Devie
Standaard

Nog 3 weken we zouden naar Marokko gaan. Ik kreeg per post een uitnodiging van Salima. Ze zou dit weekend een "meisjesavond" organiseren, voor haar verjaardag en vroeg of ik wilde komen. "Ik mis je ontzettend, lieve zuster ..." zo had ze haar kaartje afgesloten. ik zaagde moeders oren af of ik mocht gaan. Ze woonde tenslotte maar een kwartiertje van hier vandaan ... "Toe, mama, toeoeoeeeeeeeeee ..." ik kuste mama's gezicht. Haar voorhoofd, haar wangen ... Ze moest er zelfs van lachen. Sinds de geweldige discussie die plaatsvond de dag dat Abdels moeder belde en de dagen erna, was het de eerste keer dat ik moeder echt zie lachen. "Moet je aan je vader vragen, a benti" Ik zuchtte van wanhoop. Vader zou me nooit laten gaan. Sinds de zaterdag dat ik naar Knokke ben geweest met Abderrahim, had ik nog geen enkele dag zonder surveillance buiten geweest.
's Avonds zaten we allemaal voor de t.v. thee te drinken. Vader zag er een beetje beter gezind uit. Hij wreef over zijn bolle buik, waar het avondeten nog maar net in zat ... Hij staarde naar de buis, waar een Egyptisch flutfilmpje op bezig was. Imad was er niet en Lina lag al in bed. Af en toe lachten moeder en vader met de film. De film werd onderbreekt voor reclame. Vader nipte van z'n thee ... Dit was het moment. Ik deed teken naar moeder. Ze moèst me gewoon helpen. Ik keek haar smekend aan. "A rajel (hé man)" glimlachte moeder "Je dochter is zaterdag uitgenodigd op een verjaardagsfeestje van haar vriendin Salima. Je weet wel, die Tangawia. Het is alleen voor meisjes, uiteraard, en het zou niet lang duren, aangezien ze al examens hebben ..." Vader keek me aan. "Je wilt gaan, Rania?" ik knikte. "Goed, maar Samia gaat mee" zei hij streng "Ze moet haar zoontje maar bij je moeder laten." Ik kon wel schreeuwen van geluk!!!!!!!!!!! "Dank je, papa." lachte ik en gaf vader een kus op zijn voorhoofd. "Tsebhou 3ala gheir (slaapwel)" zei ik vrolijk. Ik huppelde de trap op en ging naar mijn bedje. Wat erg ... Ik had nooit durven vrezen dat er een dag zou komen dat zelfs een uitje bij een vriendin thuis ging klinken als eeuwige vrijheid. Ik deed mijn haren los en ging in bed liggen. Ik deed het nachtlampje uit. Zoals elke avond dacht ik aan Abderrahim ... Wat deed hij nu? Dacht hij ook zo vaak aan mij als ik aan hem? Waarom onderneemt hij niets? Is die moeder zo'n tiran Hij hield toch van me? Al die mooie momenten gingen weer door mijn hoofd ... net een film. Ik zag zijn prachtige glimlach voor me, de manier hoe hij liefdevol naar me kon kijken, zijn lieve, zachte handen die mijn wang aaiden, zijn geur, zijn zoete stem, zijn wijze woorden over de Islam, over onze toekomst. ONZE toekomst, het ging ONZE toekomst worden. Wat deed het toch zo'n pijn!!! Ik deed mijn hand op mijn borst, auw ... Ik hield zoveel van hem, dat het pijn deed. Oh, Abderrahim, denk je wel aan mij? Denk je wel aan je Rania?

...


Zaterdag. Ik ging in de namiddag, samen met Samia en haar man, om een cadeautje voor Salima. Ik kocht parfum. Ik wam thuis en hielp moeder wat mee in de keuken. Rond 19u stond Samia aan mijn deur. We gingen te voet. Het was belachelijk dichtbij om met de auto te gaan. We belden aan. Salima deed open. Ze keek me aan en omhelsde me. Ik hield haar vast, alsof ik haar niet meer kon loslaten!!! Toen ik haar aankeek, had ze wat tranen in haar ogen. Ik hield me sterk. Vader had mij en Samia gisteren een preek gegeven. Vader had Samia gewaarschuwd om er streng op toe te zien, dat ik niets ging lossen over Abderrahim. Ik moest aan niemand de details vertellen. Ook ik werd onder handen genomen. Als ik het me ook maar zou risceren om iets te zeggen of erger nog, naar buiten te gaan, dan zouden er erge dingen volgen. En ik wist dat vader de waarheid sprak.
We gingen naar binnen. Ook Esra was er!!!! Ik voelde me zo gelukkig!!! Samengeteld waren we met zo'n 10 meisjes. Er werd gelachen, gegeten, gedansd en enorm veel bijgepraat. Salima en Esra waren net zussen voor me en ik vond het vreselijk hen niets te zeggen over de hel waarin ik leefde.
Samia zat druk te praten met Salima's zus, Ibtissam. Salima had blijkbaar al gemerkt aan mij dat ik niet te veel mocht zeggen. Ze had ook al door, dat Samia vandaag meekwam om "op mij te letten". Ja, da's Salima, mijn slimme vriendin. Salima bukte zich naar me toe en fluisterde :"Schat, ik weet het. Abderrahim heeft meermaals aan de schoolpoort gestaan ..." Ik keek haar verschrikt aan. Mijn hart klopte in mijn keel. Ik had zin om haar nu uit te vragen en haar alles te vertellen. Ik had zin om mijn hart te luchten!!!!

Ik moest plots dringend naar het toilet. Salima ging mee en duwde me een blad papier in mijn handen met een balpen. "Hier, Rania, schijf hier alles op. Voor mij en voor Abdel!!" siste ze. Ik liep de badkamer in en deed de w.c. dicht. Ik zette me op de pot. Ik mocht niet té lang in de badkamer blijven, anders ging het opvallen. Ik begon te schrijven:

Salima,

je weet wat het probleem is. Vraag a.u.b. aan Abdel iets te ondernemen !! Thuis is het niet meer te houden en is het echt een hel ... Salima, zeg aan Abdel dat ik hem nog wil. Hij blijft de enige voor me. Over 3 weken ga ik naar Marokko en zoals het er nu uitziet, zal mijn vader me aan de eerste de beste geven ...

Ik mis je, lieve Abderrahim.


Liefs,
Rania xxx


Ik vouwde het blad erg klein en legde de balpen in een schuifje van de badkamerkast. Ik liep naar buiten en deed of er niets aan de hand was. Ik duwde het briefje in Salima's handen en we deden of onze neus bloedde. De avond liep gezellig verder en toen was het tijd om naar huis te gaan. Terug naar mijn realiteit ...
Bij het afscheid nemen, fluisterde Salima in mijn oor: "Wees gerust, ik zal je helpen."
Devie is offline   Met citaat antwoorden
Ongelezen 1 juli 2007, 10:52   #19
Devie
 
Status: Newbie
Lid sinds: 26 juni 2007
Berichten: 40
Rep kracht: 0 Devie
Standaard

Twee dagen later kreeg ik telefoon van Salima. Ze zitten volop in de examens, de arme lieverds. Aangezien onze telefoon zich in de salon bevindt en ik dus niets kon zeggen, voerden we een heel vreemde conversatie:

Salima: dag lieverdje!!
Rania: dag schat. Hoe gaat het?
Salima: Goed, goed, alhamdoullilah. Vandaag hebben Nederlands gehad. Morgen Frans, dus moet ik niet zo veel doen, hihi. Echt jammer dat je niet met ons kan afstuderen ...
Rania: Tja ...
Salima: Je bent niet alleen, hé
Rania: nee.
Salima: Goed, we gaan het zo oplossen: ik ga je zeggen wat ik je te zeggen heb en jij reageert alsof ik je aan het vertellen ben over school ofzo. Ok?
Rania: ja, ja ...
Salima: Rania ik heb gisteren en vandaag Abderrahim gesproken
Rania: Hmm ...
Salima: hij zei me dat hij het onmogelijke heeft geprobeerd thuis, maar dat zijn ouders en dan vooral zijn moeder, stuk bij voet houden!!! Ze weigeren gewoon. Hij voelt zich als een rollende bal, de arme jongen. Ik heb hem verteld dat ik je gezien heb en ...
Rania: Meen je dat, heeft mevrouw Stevens dat gezegd tegen Bert Amaai, dat zal die Bert wel leren!!! Haha.
Salima: Keken je ouders raar?
Rania: Ja, hmm ...
Salima: Ok ... waar was ik ... o ja! Ik heb hem dus verteld dat ik je gezien heb en heb hem je briefje getoond. Rania, hij is beginnen huilen, meskeen ... Hij zei dat zijn moeder erg weigert, omdat hij dus nog moet verder studeren en "een meisje zou zijn kop gekmaken". Net of zijn situatie thuis hem niet gekmaakt!!! Hij vroeg om jou te zeggen dat jij *lles voor hem betekent, maar Rania, wil je mijn mening?
Rania: ja zeg maar, schat (kuch, kuch) Salima: die moeder van hem is een dominante t r u t !!!!! Ze heeft hem al zo ver gekregen, dat hij even aan het twijfelen was aan zijn liefde voor jou!!!
Rania: WAT zeg je daar?
Salima: ja, maar dat was toèn. Nu zei hij dat hij jou als vrouw wil en daar waren zijn tranen een bewijs van, lieve zuster ...
Rania: Hmm ...
Salima: Kijk, schat, ik kom vrijdagvoormiddag n* mijn examen even bij je langs. Goed?
Rania: Ja, da's ideaal!
Salima: dan is je vader niet thuis, hé? En Imad ook niet, hé?
Rania: Klopt ...
Salima: Want, euhm ... ik heb een brief je voor jou ... van Abdel.
Rania: Hmmm ...


We sloten de conversatie af. Ik had me tijdens het gesprek erg gevoelloos gedragen, omdat mijn ouders (die in de woonkamer zaten) niet te veel zouden vermoeden. Mijn har klopte in mijn keel. Ik rende de smalle trap op. Wat ging er in die brief staan? In die brief van míjn Abderrahim! Oh Allah, hij houdt nog van me. De arme jongen verkeert in een even erge situatie als ik ... Ik kon niet wachten tot vrijdag als ik zìjn brief in mijn handen zal hebben ...

Vrijdag rond een uur of elf stond mijn lieve Salima aan mijn deur. Ik liet haar binnen. Moeder kwam even gedag zeggen, ze was druk bezig in de keuken. Lina was op school, Imad op het werk en vader was weg. We praatten heel neutraal, over school, thuis, Marokko ... Af en toe wilde ze me iets toefluisteren, maar dan bedacht ze zich. Ze zei wel (heel stilletjes) dat ze vond dat ik erg erg erg vermagerd. Tja, als je hoofd vol zit, heb je ook geen plaats meer om je maag te vullen. Ook al is die leeg ...
We dronken een kopje koffie en babbelden wat. Als ik Salima's lief gezichtje zie, met dat één kuiltje in haar wang en haar zachte stem, vergeet ik mijn situatie meteen.
Na een uurtje was het tijd om naar huis te gaan. Ze zou ook haar moeder een handje helpen, want op een vrijdagmiddag werd er niet gestudeerd. Da's alom bekend. Ze omhelsde me en ik wilde haar niet meer loslaten. Mijn zuster Salima was mijn enige toeverlaat. Mmm, wat rook ze goed. "Bedankt" lachte ik. Ik pinkte een traan weg. Ik zag dat ze zich sterk hield. Ze haalde iets uit haar binnenzak van haar jasje en keek over mijn schouder, richting de keuken. Ze had een envelop in haar hand en gaf die aan mij. Van schrik stopte ik die onder mijn trui. Ik nam afscheid van Salima en rende als een gek naar boven. Ik liep naar de badkamer en trok onmiddellijk de deur dicht. Ik vergrendelde de deur en met trillende vingers opende ik Abderrahims brief ...
Devie is offline   Met citaat antwoorden
Ongelezen 1 juli 2007, 10:53   #20
Devie
 
Status: Newbie
Lid sinds: 26 juni 2007
Berichten: 40
Rep kracht: 0 Devie
Standaard

Lieve Rania, mijn engel op aarde

Hoe gaat het met jou? Ik weet dat je hebt moeten stoppen met school. Jammer ... ik wist hoe graag je wilde verderstuderen en nu kan je dit allemaal niet meer ... door mij.
Zoals je wellicht weet, is je vader bij me thuis geweest. Ik was toen niet aanwezig. Nee, daar ben ik niet blij om. Mijn liefde voor jou is sterk genoeg dat ik het open en bloot zou durven zeggen tegen je vader n**st mijn ouders! Nu vraag je je wellicht af "Waarom onderneem je nu niets??" ... Tja, lieve Rania van me, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. De dagen nadat je vader bij ons is geweest was het hier thuis een hel op aarde. Ik heb grote discussies gehad met mijn ouders. Vooral moeder was kwaad en zei dat ik aan mijn eigen zussen moest denken. Maar, lieve Rania, ik was serieus!!! Ik WIL met je trouwen, maar waarom gunnen ze me dat niet??!! Ik heb moeder gesmeekt voor haar zegen en om jouw hand te komen vragen, maar tevergeefs; ze houdt voet bij stuk en heeft zelfs gezworen ...
Ze heeft met je moeder gesproken. Ik kan me voorstellen dat dat een enorme klap moest zijn voor je, maar weet dat ik van je hou, lieve schat. En ook al heeft mijn moeder gezworen, doe ik hier het onmogelijke!!! Z*l ik hier het onmogelijke doen, als Allah swt het wil!!!
Ik zit volop in mijn examens en mijn hoofd zit meer elders dan in mijn boeken. Ik mis je lach, je zoete stem, je lange zachte krullen, ik mis je lieve handen die mijn gezicht strelen, je geur, je lieve woorden ... Rania ik mis de gedachten die we samen deelden: samen oud worden ...
Denk niet dat het me niets doet dat mijn moeder (zonder mijn weten!!!!) dat telefoontje deed naar je moeder. Ik heb gehuild, Rania, gehuild om jou. Ik huilde als een klein kind en smeekte mijn moeder. Waarom doet ze zo
Ik weet dat, toen moeder me zóveel belde, ook als ik met jou was, jìj diegene altijd was die zei tegen me "Abderrahim, het blijft je moeder ..." Inderdaad, het is en blijft mijn moeder. Ik hoop dat dat je een beetje begrip brengt waarom ik nu zo vast zit??!! Ik haat het gewoon. Ik haat het gevoel machteloos te zijn.

Rania, ik wil je zien. Ik moèt je spreken. Ik heb zaken met je te bespreken die alleen maar live kunnen gebeuren. Ik ga nog verdere details aan je lieve vriendin Salima doorzeggen. Wil je haar oprecht bedanken voor haar hulp. 't Is zo'n schatje, hé.

Ik hou van je, Rania. Met heel mijn hart.

Veel liefs,

Abderrahim.



Ik drukte de brief tegen mijn hart. Ik herlas de brief wel 10 keer ... telkens met meer tranen. Hij wil me zien ... hij wil me zien!!! Abderrahim wil mij zien. Hoe ga ik dat in Allahs naam klaren ...
Devie is offline   Met citaat antwoorden
Antwoord

Bookmarks


Er zijn 1 actieve gebruikers die momenteel deze discussie bekijken (0 leden en 1 gasten)
 
Discussietools
Weergave

Regels voor berichten
You may not post new threads
You may not post replies
You may not post attachments
You may not edit your posts

BB code is Aan
Smileys zijn Aan
[IMG]-code is Aan
HTML-code is Aan
Forumnavigatie

Vertalen:
Partners: Bedrijvengids | Bollywood Nieuws | India & Suriname | Bollywood Database | Bollywood TV | Bollywood Ringtones | Hindu Wijzer | Webdesign

Alle tijden zijn GMT +1. Het is nu 11:27.