Een nieuwe start ?

[Sanjeev Brokenheart]

Ongeveer 3 maanden geleden heeft een meisje met wie ik 7 jaar gedeeld heb mijn hart gebroken.

7 jaar lang heb ik bijna alles gedaan wat ze van mij verlangde en nog was het niet goed.
Elke keer als we ruzie hadden dan was het mijn schuld, ik zou geen respect voor haar en haar familie hebben. Ik zou egoïstisch zijn en alleen aan mezelf denken.
Ik moest volgens haar veranderen om eventueel “onze relatie” te redden.

Nou, wij zagen elkaar 1 keer per week in het weekend en volgens haar hadden haar ouders mij goed gekeurd. Maar elke keer als ze bij mij was dan was er wel altijd wat. Dan moest zij boodschappen doen wanneer ze bij mij was en dan werd ze gebeld om het te gaan doen of weet ik veel wat voor klusje dan ook. Terwijl ze een broertje van 20 had die gewoon thuis zat, maar nee zij moest het doen. Ze moest van haar ouders mee naar familieleden/kennissen die hun nauwelijks tot niet kende maar het was belangrijk en ze moest en zou mee gaan.

Het was zelf zo erg dat ze de dag voor mijn 24ste verjaardag gewoon met haar ouders en familie op vakantie is gegaan om haar broertje op te halen die in India stage liep. Haar ouders wisten 4 maanden van te voren dat ze de dag voor mijn verjaardag zouden vertrekken en ze moest en zou meegaan. Tegen mij zei ze dat ze gedwongen werd door haar familie en ouders en dat ze niet zou gaan. Tegen mijn ouders zei ze dat het voor haar weer een mogelijkheid was om te gaan. Hoe dubbelzinnig is dat dan?

Tevens ging ze mij verbieden om met mijn oude vriendinnen om te gaan en zelf met mijn vrienden. Maar goed ik hield van haar en heb hun dus voor haar gelaten. Maar later kwam ik er achter dat ze het zelf wel deed wat ze mij verboden had. En nu leef ik in een wereld die zij voor mij gecreëerd heeft waarin ik dus helemaal alleen ben. Ze belt me nog steeds en zegt dan dat ze van mij houd en dat ik moet veranderen bla bla bla.

Maar het ergste is dat ik nog steeds gevoelens voor haar heb, Ondanks alles wat ze me geflikt heeft kan ik haar maar niet loslaten. Ik moet haar loslaten en opnieuw beginnen met leven. Maar ik heb geen flauw idee wat/hoe ik dat moet doen.

Heeft er iemand hier goed advies voor mij ? Want dit beïnvloedt ook mijn werk heel erg.

[The Truth]

Oorspronkelijk geplaatst door Sanjeev Brokenheart

Ongeveer 3 maanden geleden heeft een meisje met wie ik 7 jaar gedeeld heb mijn hart gebroken.

7 jaar lang heb ik bijna alles gedaan wat ze van mij verlangde en nog was het niet goed.
Elke keer als we ruzie hadden dan was het mijn schuld, ik zou geen respect voor haar en haar familie hebben. Ik zou egoïstisch zijn en alleen aan mezelf denken.
Ik moest volgens haar veranderen om eventueel “onze relatie” te redden.

Nou, wij zagen elkaar 1 keer per week in het weekend en volgens haar hadden haar ouders mij goed gekeurd. Maar elke keer als ze bij mij was dan was er wel altijd wat. Dan moest zij boodschappen doen wanneer ze bij mij was en dan werd ze gebeld om het te gaan doen of weet ik veel wat voor klusje dan ook. Terwijl ze een broertje van 20 had die gewoon thuis zat, maar nee zij moest het doen. Ze moest van haar ouders mee naar familieleden/kennissen die hun nauwelijks tot niet kende maar het was belangrijk en ze moest en zou mee gaan.

Het was zelf zo erg dat ze de dag voor mijn 24ste verjaardag gewoon met haar ouders en familie op vakantie is gegaan om haar broertje op te halen die in India stage liep. Haar ouders wisten 4 maanden van te voren dat ze de dag voor mijn verjaardag zouden vertrekken en ze moest en zou meegaan. Tegen mij zei ze dat ze gedwongen werd door haar familie en ouders en dat ze niet zou gaan. Tegen mijn ouders zei ze dat het voor haar weer een mogelijkheid was om te gaan. Hoe dubbelzinnig is dat dan?

Tevens ging ze mij verbieden om met mijn oude vriendinnen om te gaan en zelf met mijn vrienden. Maar goed ik hield van haar en heb hun dus voor haar gelaten. Maar later kwam ik er achter dat ze het zelf wel deed wat ze mij verboden had. En nu leef ik in een wereld die zij voor mij gecreëerd heeft waarin ik dus helemaal alleen ben. Ze belt me nog steeds en zegt dan dat ze van mij houd en dat ik moet veranderen bla bla bla.

Maar het ergste is dat ik nog steeds gevoelens voor haar heb, Ondanks alles wat ze me geflikt heeft kan ik haar maar niet loslaten. Ik moet haar loslaten en opnieuw beginnen met leven. Maar ik heb geen flauw idee wat/hoe ik dat moet doen.

Heeft er iemand hier goed advies voor mij ? Want dit beïnvloedt ook mijn werk heel erg.

Ten eerste zou ik je aanraden om een ander nummer te nemen aangezien je zegt dat ze je nog steeds belt; als jullie nog steeds contact hebben des te moeilijker het is om haar los te laten.
Allles wat met haar te maken heeft vermijden/negeren....emails etc, neem eventueel een ander mail adres en zoek AFLEIDING MI BOI.

Hoor ik volgende week de stand van zaken van je?

[Svasti]

idd.. er is geen ander advies.. je zult met haar moeten breken als je dat wilt. En dat wil je, zie ik. Dus.. stop the contact :)

[vissie-j]

The Truth heeft al aangegeven wat je kan doen...
gevoelens gaan niet zomaar weg, en als je contact houdt dan wordt het nog moeilijker.

Verder, je weet wat je hebt als je bij haar bent of terug gaat.... dus wil je dat of wil je beter hebben...

[Lady*V]

Hay,

Ik lees alleen maar negatieve punten over je vriendin. Maar waar 2 vechten hebben 2 schuld.

Ik kan mij voorstellen dat haar ouders graag willen dat zij meegaat naar familie aangelegenheden. Ook al gaat dat ten koste van jullie afspraakjes. Je moet nagaan, ze is nog steeds een dochter en ze woont nog steeds thuis. Ze heeft zo haar verplichtingen. Haar ouders zien hun dochter natuurlijk langzaam aan steeds verder afstand van ze nemen. Zij wordt ook volwassen, gaat een eigen leven leiden. Maar ze proberen dit zoveel mogelijk, zo lang mogelijk uit te stellen.

Als zij zegt dat haar ouders jouw accepteren, dan moet je dat geloven. Heb vertrouwen in je vriendin. Andersom geldt dit natuurlijk ook voor haar. Misschien is ze van zichzelf heel erg onzeker dat ze van jou eist afstand te doen van je vriendinnen. Afstand doen van je vrienden zal misschien te maken hebben met tijdsgebrek. Ze wilt dat je je vrije tijd zoveel mogelijk met haar samen besteed. Of ze vind dat je foute vrienden hebt. Kan mij geen andere reden bedenken.

Ik hoop dat je hier wat aan hebt. Ik zou je relatie van 7 jaar echt niet zo snel opgeven. Jullie houden van elkaar en zullen aan de relatie moeten werken. Samen! Praat met elkaar, want het lijkt erop dat jullie steeds meer uit elkaar groeien door dit soort misverstanden.

Veel geluk!


Bij hindoestanen is het nog steeds zo dat dochters qua huishoudelijk werk, meer in huis doen dan zonen. Krom, ik weet 't, maar het is nu eenmaal zo.

[Sanjeev Brokenheart]

Hai lady*V,

Natuurlijk had mijn ex ook verplichting tegenover haar ouders, dat is logisch.
Maar als je als ouder zijnde je eigen dochter onder druk gaat zetten en haar elke keer moet laten kiezen tussen vage familieleden en kennissen en haar vriend bij wie ze bijna 7 jaar was.
Tja nou dan ben je het niet aan het uitstellen maar aan het stoken,stress aan het veroorzaken bij je eigen kind.

En als haar ouders mij hadden geaccepteerd dan zouden ze haar nooit in zo’n positie zetten om haar keuzes te laten maken tussen zogenaamde familie en wat toen ooit de bedoeling was haar toekomstige man. En afstand doen van mijn oude vrienden had niks te maken met tijdgebrek. Als ik met haar was dan plande ik niks anders en zeker niet met mijn vrienden.

Onzeker dat was ze zeker we hadden zelf een paar keer ruzie gekregen als een meisje met me begon te praten of als een kassa meisje met me een gesprek aanging. Wat foute vrienden betreft was zijn foute vrienden. Natuurlijk zijn er mensen die de verkeerde pad bewandelen en foute keuzes in hun leven maken. Maar vrienden zijn er om je te steunen, lol mee te hebben. En dat deden ze.

Mijn relatie met haar was gedoemd door haar ouders en jaloezie van haar familie.
En jah zoals bij de meeste Hindoestanen gaat jaloezie gepaart met zwarte magie zou jij dan in zo’n familie willen komen ?

En er werd niet aan onze relatie gewerkt, ik moest me veranderen en gewoon gedragen als een schoothondje. Ze moest me gewoon accepteren voor wie is was en niet elke keer mij de schuld van alles opdragen. En ja na bijna 7 jaar lief en leed gedeeld te hebben doet het pijn maar wat hun mij geflikt hebben is zij het echt niet waard.

Laatst belde ze mee paar dagen voor Valentijnsdag op en wou ze weten hoe het met me gezondheid ging, me werk, of ik weer uitga en mensen ontmoet en of ik al een ander heb of iemand op het oog heb. Ik was niet gecharmeerd van haar actie en was gewoon kort af.
Toen ze vroeg waarom ik zo deed, zei ik gewoon dat ze mij niet moest lastig vallen en lekker naar haar familie kon gaan die voor haar belangrijk was.

Toen vroeg ik wat haar uiteindelijke doel was van het telefoontje want ik stond er niet op te wachten. Toen zei ze dat ze over me gedroomd had en dat ze nog aan me denkt. Dat doe ik ook dagelijks bedoel ben ook maar mens, en 7 jaar tijd vergeet je niet in een week maar dat hoefde zij niet te weten vond ik.

En daarna kwam ze opeens uit het niets dat het beter is voor haar zo, dat ze geen gezondheidsklachten meer heeft (kind was kerngezond en had geen medische klachten maar goed) En dat ze beter kan slapen en bla bla. Ik zei toen tegen haar ben je klaar ik heb genoeg dingen te doen. En toen begon ze weer met hoe ze het wel mist hoe we vroeger samen waren, en niet weet wat ze met haar gevoelens voor mij moest doen enzo en toe n zei ik gewoon dat ik moest ophangen en hing op in haar oor.

Natuurlijk was ik eerst blij dacht dat ze spijt had, gebroken was en bla bla. Toen dacht ik who cares. Haar familie stond altijd boven mij en dan bedoel ik mensen die ze niet kent of 1 keer per 4 jaar ziet en dan niks meer van hoort of ziet.

Wil ik echt terug naar degene die mij bijna 360 graden heeft kunnen veranderen?
Wil ik echt terug naar degene die mij gaat vertellen hoe ik me moet gedragen en zegt dat ik niet mezelf kan zijn?
Wil ik echt bij iemand zijn die mij nooit op de eerste plaats wil zetten maar haar hele familie ?
Wil ik echt in een familie komen die er een prioriteit maakt om schijnheilig tegenover de buitenwereld te doen en een schijn op houdt.
Wil ik echt in een familie komen waar je je eigen mening niet eens mag zegen omdat je mensen kan kwetsen ?
Mijn antwoord hierop kan ik samenvatten in 2 simpele woorden, HELL NO.

Natuurlijk doet het nog pijn als ik er aan denk, maar op de lange termijn is dit beter voor mij.

[Lady*V]

Hay!

Ok, duidelijk. Jammer dat de familie van je vriendin zoveel invloed heeft gehad op jullie relatie.

Ik denk dat je dan het beste een nieuw telefoonnr moet aanschaffen. Die contactmomenten zijn niet bevorderend voor jouw welzijn.

Succes!

[mrsiegel]

[Lady*V]

Oorspronkelijk geplaatst door mrsiegel

Kijk niet zo..

[Sanjeev Brokenheart]

Oorspronkelijk geplaatst door Lady*V

Kijk niet zo..