Just a Story

[Ragini]

Reshma had geen idee wat er verteld zou worden. Ze dacht dat Pooja haar zou vertellen dat ze verliefd was op Sanjay.. Om haar voor te zijn schreeuwde ze keihard zijn naam.. Poo keek haar raar aan.. Resh schrok en dacht dat ze iets verkeerds had gezegd. Wou ze dat dan niet vertellen? Pooja dacht bij zichzelf waarom schreeuwt ze dat nou weer.. Ik wil haar iets heel anders vertellen, maar ik denk dat ik nog beter even kan wachten.. En dus begon ze te lachen. Reshma wist dat er iets anders aan de hand was, ze zag dat het geen gemeende lach was. Ze kenden elkaar al zolang, ze wist het altijd als er iets met haar was.

Resh: Er is iets gebeurd ik zie het aan je gezicht.. Kom niet zeggen dat er niks is, ik ken je lang genoeg om het te weten
Poo: Er is niks.. denk ik
Resh: Zie jee.. ik wil dat je het me nu meteen verteld.
Poo: Okee luister goed..

Nishant en zijn ma waren onderweg naar het ziekenhuis. Bij de balie vroegen ze of er een meisje binnen was gekomen met de naam Karishma. Omdat er meerdere Karishma’s in het ziekenhuis lagen moesten ze ook een achternaam geven. Toen ze die hadden gegeven bleek er niemand te zijn met die naam in het ziekenhuis. De moeder van Nishant ging zitten. Alle hoop die ze had was weer weg

Nishant: Maaa gaat het wel?
Nishant ma: Jaa betha, alleen ik had zoveel hoop dat zij het was, en zij is het niet..
Nishant: Ik weet zeker dat zij het was, ze was echt precies, volgens mij weten ze haar naam niet.. of hebben ze een verkeerde gekregen.. Wacht ik ga even wat vragen..

Nishant liep naar de balie, toen hij aan de beurt was vroeg hij of hij naar het meisje mocht kijken wat gisteravond binnen gekomen was. De vrouw stribbelde tegen maar toen Nishant het verhaal over zijn zusje in het kort had verteld, liet ze hun gaan. Ze gaf hun een kaart waarop ze de route had getekend zodat het makkelijk te vinden was. Snel liepen ze er met zijn tweetjes erheen. Beiden waren ze gespannen en hadden hoop, ze wouden niet te vroeg gaan juichen want het kon zijn dat hij het niet goed gezien had. Toch hoopten ze beiden heel erg dat het hun zusje en dochtertje was. Toen ze er waren ademden ze nog een keer diep in en uit. Nishant vroeg zijn ma of ze zeker wist dat ze er klaar voor was. Ze zei ja, en hierop opende hij de deur. Beiden keken ze eerst naar het bed en toen naar elkaar.

Rishwan voelt zich zoo blij. Hij weet niet eens waarom, maar hij werd met een vrolijk gevoel wakker. Vandaag voelde zo goed aan, alsof er iets goeds gebeurd was, terwijl zijn dag nog moest beginnen. Hij had over haar gedroomd. Dat is het enige wat hij nog maar weet. Wat hij had gedroomd kan hij zich niet meer herinneren. Maar dat is juist een goed teken toch? Dacht hij bij zichzelf. Hij had geen zin om thuis te blijven en belde Sanjay op.

Sanjay: Heejj broo
Rishwan: Heejj alles goed?
Sanjay: Ja man en met jou?
Rishwan: Ja heel erg goed zelfs :D
Sanjay: Sang.. what happened?
Rishwan: Niks vandaag voelt zo goed aan, dus daarom heb ik geen zin om thuis te zitten.. laten we in de stad gaan chillen en vanavond uitgaan..
Sanjay: ai is goed,, hebben we al lang niet meer gedaan man, zal ik je komen ophalen?
Rishwan: is goed hoe laat kom je?
Sanjay: ik denk ongeveer 14.00.. ik zie je dan..
Rishwan: Oke is goed.. laterr
Sanjay: Tot straks..

Sanjay hing op. Het was al 13.00. Hij moest zich in een uurtje zien klaar te maken. Snel rende hij naar de douche. Toen hij klaar was en zich aangekleed had ging hij naar beneden om wat te eten. Hij zei tegen zijn ouders dat hij met Rishwan de stad inging. Als hij na de stad thuiskwam zou hij pas vertellen dat hij nog uitging. Sanjana zat ook aan tafel. Ze vroeg hoe het met Pooja ging. Sanjay antwoordde dat het goed ging met haar, en ze vroeg gelijk of ze morgen mee kon met hem. Hij vond dit goed en ze zouden de volgende dag wel zien hoe laat ze zouden gaan. . Toen hij wat gegeten en gedronken had zag hij dat het al bijna 14.00 was. Rishwan vermoord me dacht hij bij zichzelf. Snel ging hij naar de auto en reed naar het huis van Rishwan. Toen hij daar aankwam duurde het lang voor Rishwan de deur opendeed. Hij zag er boos uit en toen hij een stap opzij zette, zag Sanjay dat Manisha daar stond. Rishwan begon te schreeuwen

[Ragini]

Rishwan: IK WIL JE NOOIT MEER ZIEN, JE MOET OPROTTEN VAN MIJ..
Manisha: Maar Rishwan luister nou.. ik hou alleen van jou en van niemand anders.. Je kunt het niet uitmaken met me
Rishwan: En toch heb ik het gedaan.. ik heb hier geen zin meer in.. Wordt waar lekker gelukkig met je verloofde.. en ga nu meteen me huis uit
Manisha: maar..

Manisha kon haar zin niet afmaken. Rishwan pakte haar bij haar arm en sleurde haar zijn huis uit. Hij ging naar binnen en deed zijn deur dicht. Sanjay die naar dit alles had staan kijken stond met zijn mond open naar hem te kijken. Hij vroeg wat er aan de hand was, en Rishwan vertelde hem alles;

“Het begon met dat ik Reshma had gezien. Ik was gelijk verliefd op haar. En ik besefte toen was voor een bitch Manisha eigenlijk is. Ik wou het toen alleen nog maar uitmaken, ze is nooit goed voor me geweest. Ik heb altijd achter haar aangerend. Dat moest afgelopen zijn. Maar toen begon ze opeens van alles te smsen dingen als dat ze van me houdt, en ze vroeg waarom ik niet terug smste nzoo. Ze vroeg of er iets gebeurd was. Ik besloot dat ik het uit moest maken met haar. Ik belde haar dus op en haar vader nam op. Die dacht dat ik haar verloofde was :S.. Toen was ik echt klaar en heb ik geschreeuwd tegen hem dat het uit was tussen mij en zijn dochter. Ik weet niet wat er verder was gebeurd daarzo en ik hoef het niet te weten. Volgens haar heeft ze klappen gehad van haar vader en al die dingen. Ze heeft echt mijn dag verpest. En iIk was zo blij omdat ik over Reshma had gedroomd. Want jaa ik hou van haar en het voelt alsof er iets goeds is gebeurd. Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen. Het is zo raar, mijn dag moest nog beginnen en ik had dat gevoel al. Het was echt heel erg raar. Maar ik wou dus iets leuks doen, het voelde zo goed aan vandaag, ik had geen zin om op deze ‘mooie’ dag thuis te blijven. Nadat ik jou dus had gebeld was ik wat gaan eten en drinken. Toen ik alles opgeruimd had belde ze aan en stond ze opeens voor me deur. Ze was aan het janken nzoo maar dat kon mij niks schelen. Ze heeft nooit van me gehouden. Maar beweerde van wel. Ik weet Reshma me nog wel wilt nzoo. Ik weet het echt niet meer, ik mis me ouders ook zo erg het duurt nog een week voor ze terugkomen. Ik heb opeens nergens zin meer in.”

Sanjay keek geschrokken hem aan. Hij wist niet dat hij dit allemaal meemaakte. Hij snapt niet waarom hij het nooit heeft verteld. Hij wou dat hij er voor hem kon zijn om hem te helpen met alles. Al vanaf het begin.

Sanjay: Waarom heb je me dit nooit eerder verteld? Ik wou er voor je zijn je kunnen helpen in moeilijke tijden.. ik weet niet wat ik moet zeggen.
Rishwan: Ja sorry ik wist gewoon niet of ik het wel moest en kon vertellen.
Sanjay: Ik wil dat je me dit soort dingen verteld bro.. Dan kan ik je helpen.. Maar denk eens goed na.. Hou je van Manisha?
Rishwan: Jaa eigenlijk wel.. Ik weet niet wat het met Reshma is.. Maar aan de ene kant voel ik me zo goed dat ik tegen Manisha heb geschreeuwd, en aan de andere kant wil ik haar nu meteen achterna rennen om haar terug te halen.
Sanjay: Ik denk dat je Manisha dan terug moet halen, tenzij je liever voor Reshma gaat. Zou je Manisha kunnen vertrouwen?
Rishwan: Ik weet het niet man.. ik heb hier geen zin in,, ik laat het.. ik zie wel wat er gebeurt en wie er naar me toekomt enzo..
Sanjay: Ai dat is het beste, als je hulp nodig hebt of wilt praten hoor ik het wel van je.. maarre laat je dag niet zomaar verpesten, laten we toch nog naar de stad gaan en vanavond uitgaan.
Rishwan: Ja is goed, een beetje afleiding is altijd goed :D
Sanjay: ai kom..

Eenmaal in de stad gingen ze kleren zoeken voor ’s avonds. Het was al 16.00 en ze hadden honger. Ze besloten nog een uur verder te gaan met winkelen. Daarna zouden ze naar Sanjay zijn huis gaan, Rishwan zou daar blijven eten. Ze zijn snel thuis en als Rishwan naar binnen gaat ziet hij een bekend iemand staan..

[MisZPaglI]

Wauw!!! go on dear egt leuk verhaal verzonnen

[Ragini]

Ze zijn snel thuis en als Rishwan naar binnen gaat ziet hij een bekend iemand staan..

Pooja begon alles aan Reshma te vertellen ;
‘Ik hou nog steeds van Nishant ondanks wat hij me heeft aangedaan. Ik weet niet wat het is, maar ik begon echt veel om hem te geven. Ik wou samen met hem gelukkig worden. Hij was de enige voor me. En dan heb je ook nog Sanjay. Ik weet niet of ik hem leuk vind, hij is wel lief enzoo. Maar mijn hart ligt nog bij Nishant, ik hoop dat het zal veranderen.. ‘

Reshma wist niet wat ze moest zeggen.. Ze had het wel verwacht, maar ze wist niet dat het er zo diep inzat. Ze zou hier wat aan doen. Ze wou niet dat haar zusje zoveel pijn had. Pooja schrok door de stilte. Ze kende Reshma door en door en wist dus ook dat dit fout was..

Reshma: Ik maak hem af als ik hem zie :@
Hier schrok Pooja van.. Ze had nog niet eens alles verteld, en Reshma reageerde nu al zo :S
Pooja: Nee Resh.. ik.. ik.. moet je nog wat vertellen
*ze vertelde het verhaal wat er zich die nacht had afgespeeld*
Reshma: Als je zeker weet dat het Nishant was, klinkt het alsof hij spijt had..
Pooja: Jaa, maar zou hij er echt iets mee bedoelen dan?
Reshma: Als hij zei dat je bij hem voor altijd veilig zult zijn wel denk ik.. maar je moet me beloven dat je niet terug gaat naar hem.. Straks breekt hij nog een keer je hart ofzoo….
Pooja: Okeee ik beloof het je.. en ik hoop dat ik het zal kunnen waarmaken..

Pooja was hier niet blij mee.. Ze wist dat als het erop aan zou komen, en hij haar zou vragen, ze ja zou zeggen. Ze moest zich aan haar belofte houden. Maar ze nam zich voor om alles aan Reshma te vertellen, zodat zij haar zou kunnen steunen en helpen als dat nodig was. Ze zou haar best doen om zich aan haar belofte te houden. En mocht het niet lukken, dan was het géén grote shock voor Reshma als ze het zou vertellen..

Rishwan was zo gelukkig.. Zag hij het wel goed? Of toch niet? Was hij nou aan het dromen? Het kon toch niet.. Niet nu al.. Hij vroeg of Sanjay hem wou knijpen.. En Sanjay deed wat er van hem gevraagd werd.

Rishwan: AU, zo hard?
Sanjay: Jaa tuurlijk, ga ernaar toe, je droomt niet, het is hem echt..

Rishwan rende naar zijn vader toe. Dit was wel het laatste wat hij verwachtte. Zo snel waren zijn ouders al thuis. En dat terwijl ze nog een paar weken moesten blijven..

Rishwan: PAAAA, wat ben ik blij je te zien
Pa Rishwan: Ik ben ook blij zoon, zolang heb ik je niet meer gezien
Rishwan: Wat doen jullie zo vroeg thuis..?
Pa Rishwan: We waren overbezorgd, en hielden het niet meer uit op vakantie, daarom zijn we teruggekomen.
Rishwan: Waar is mama?
Pa Rishwan: Je moeder is aan het slapen, maar ga eerst Sanjay binnenlaten die bechara staat al zolang buiten en ga daarna even wat eten, dan kan je straks naar haar toegaan.

Rishwan ging Sanjay halen om hem binnen te laten.

Rishwan: Kom binnen man
Sanjay: Zo dat werd tijd :O.. Ik dacht dat ik hier eeuwig moest blijven staan man
Rishwan: Whauhauahua misschien had ik je wel moeten laten staan daar
Sanjay: Ik ga je klappen dalijk.. En ik heb net met Adjay gebeld, hij gaat mee wat eten met ons
Rishwan: Laten we anders hier wat eten dan bestellen we wel wat
Sanjay: Ja is ook goed, hij komt zoiezo deze kant uit..

Nishant zijn moeder kon wel gillen van geluk. Ze voelde zich zo blij. Eindelijk had ze haar dochtertje weer terug. Ook Nishant vergat eventjes alles.. Zijn zusje die al een paar maanden vermist was, was nu weer terug bij hun. Nu hij zo goed nieuws had stond hij te popelen om het aan iedereen te vertellen. Op dat moment besefte hij zich dat hij als eerste de politie moest bellen. Nadat hij tegen zijn moeder gezegd had dat hij de politie ging bellen, liep hij naar de gang en begon te praten. Toen hij na 20 min. terugkwam begon zijn moeder gelijk met vragen

Ma Nishant: En wat zeiden ze allemaal?
Nishant: Ze zijn blij dat ze weer terug is, maar ze willen weten wat er allemaal is gebeurd. Dus als ze helemaal de oude is gaan ze haar ondervragen over alles.

Manisha ging naar het park. Daar ging ze zitten op een bankje en dacht na over alles. Ze is iedereen een verklaring schuldig. Ze zal alles moeten uitleggen. En ook aan haar verloofde Yashwien. Ze had het gevoel alsof ze helemaal niks voor hem voelde. Misschien was dat ook wat ze hem moest vertellen. Ze wist het niet. Wat ze wel zeker wist was dat ze hem moet vertellen over Rishwan. En ook aan haar ouders..

Sanjay, Adjay en Rishwan zaten aan tafel. Ze zouden met zijn drieën uitgaan maar moesten eerst nog wat te eten hebben.

Adjay: Ik stel voor dat we pizza eten..
Sanjay: Ik stel voor dat we shoarma eten..
Rishwan: Pff het is ook altijd hetzelfde met jullie :P Laten we shoarmapizza eten.. whuahauhaua
Adjay: Whauhuhaua okee is goed..
Sanjay: nou.. vooruit dan maar, en omdat het jouw idee was mag jij bellen Rish..
Rishwan: Nohhh geef hier dat ding, is 2 van die pizza’s genoeg?
Adjay&Sanjay: Jaah man..

Manisha liep over de stoep. Ze wist niet waar ze heen moest. Ze was ‘weggelopen’ bij haar ouders. Ze kon niet nu met hangende pootjes terug komen. Ook al wou ze dat wel. Ze zou nu eerst naar een vriendin toe gaan, en straks haar moeder opbellen. Haar moeder was alles voor haar, en het deed haar pijn dat ze haar moeder pijn deed. Ze pakte de bus, en keek naar buiten. Het liefst zou ze een nieuwe leventje op willen starten. Met een schone lei beginnen, maar dat zat er nu niet meer in voor haar. Ze voelde haar mobiel trillen en keek op het scherm.. het was..

[hindugirl92]

Wie was het vertelll is spannend man :$ vervolgg graag

Leuk dat je weer verder gaat, nice story !