Hindoe Filosofen En Wetenschappers Uit Het Oude India

[Ashoka]

QUOTE

De Grammaticus Panini

Panini was een Sanskrietgeleerde en volgens velen een van de grootste grammatici(taalkundigen) aller- tijden. Er bestaat weinig overeenstemming over de plaats en de tijd waarin hij leefde.
Volgens de traditie zou Panini geboren zijn in Shalatula, in de buurt van de rivier de Indus in het huidige Pakistan, en zou hij rond de jaren 520-460 hebben geleefd aan het einde van de Vedische periode.
Het grote meesterwerk van Panini heet de Astadhyayi (letterlijk: “ acht boeken” ). Deze bestaat zoals de naam al aangeeft uit acht delen. Het bevat een zeer uitvoerige beschrijving van de grammatica van het Sanskriet. In veel opzichten was de grammatica die Pānini schreef, de Astādhyāyī, zijn tijd ver vooruit. In de eerste plaats was zijn grammatica zeer precies en opgebouwd volgens streng logische principes. Pas in de loop van de twintigste eeuw is men (bijvoorbeeld onder invloed van de Fins-Amerikaanse specialist Paul Kiparsky) gaan inzien hoe met hoeveel logisch vernuft de Astādhyāyī feitelijk gestructureerd is. In totaal bestaat de grammatica uit 3959 sūtras (regels). De volgorde waarin die regels zijn gesteld blijkt van groot belang te zijn voor de precieze werking ervan.
Op deze manier liep Pānini aan de ene kant feitelijk vooruit op stromingen in de twintigste-eeuwse taalwetenschap zoals het structuralisme, de generatieve taalkunde en de mathematische taalkunde die, ieder op hun eigen manier, eveneens mathematische formalisering van inzichten in de taalfeiten nastreven. 'Moderne' begrippen als het foneem het morfeem en de wortel. Maar ook theoretisch informatici zien in de Astādhyāyī een equivalent van moderner werk; er is uitgerekend dat deze grammatica computationeel gezien de kracht heeft van een Turingmachine, en dat de zogenoemde Backus-Naur-vorm die wordt gebruikt voor het beschrijven van computertalen grote verwantschap vertoont met de regels van de Astādhyāyī.
Pānini schreef zijn grammatica vermoedelijk om mensen te onderwijzen hoe de heilige (Vedische) geschriften precies moesten worden gelezen. Tegelijkertijd besteedt hij ook aandacht aan de verschillen die er bestaan tussen deze – in zijn tijd vermoedelijk verouderde – variëteit en de taal van zijn eigen tijd. Hiermee liep hij vooruit op modern onderzoek naar taalverandering en taalvariatie.
In zijn werk maakt Panini onderscheid tussen de taal van de heilige geschriften en de taal van zijn eigen tijd. Panini geeft formele productieregels en definities om de Sanskriet grammatica te beschrijven. Hij begint met 1700 basis elementen en verdeelt deze onder in klasses. De constructie van zinnen wordt verklaard van als geordende regels, die op een onderliggende structuur opereren op een manier gelijk aan de moderne theorie. In veel opzichten zijn de constructies van Panini gelijk aan de manier waarop een mathematische functie wordt gedefinieerd. Sommigen menen dat de algebraïsche natuur van Indiase wiskunde opkwam als een gevolg van de structuur van de Sanskriet taal. Sommigen menen zelfs dat algebraïsche beredenatie, de Indiase manier van het representeren van nummers door woorden, en uiteindelijk de ontwikkeling van het moderne nummer systeem in India gelinkt zijn aan de structuur van de taal.(Het huidige decimaal stelsel, basis van de moderne wiskunde, komt uit India).
Panini is ook de voorloper van de formele taal theorie gebruikt om computertalen te specificeren. Het is opmerkelijk dat concepten die cruciaal zijn voor de hedendaagse theoretische informatica hun oorsprong vinden in de ideeën van een genie die meer dan 2500 jaar terug leefde.

Een wetenschapper zegt hetvolgende over Panini's werk:

"Panini's grammar has been evaluated from various points of view. After all these different evaluations, I think that the grammar merits asserting ... that it is one of the greatest monuments of human intelligence."[/b]

[AUM]

interessant ashoka

[imported_Preety]

QUOTE (Z_Singh @ Aug 17 2006, 13:2 <{POST_SNAPBACK}>

mensen hebben de bijbel geschreven niet god...laatst nog is bewezen dat de bijbel niet helemaal klopt..(verhaal van Judas)[/b]

Als ik het goed heb, is het na de dood van Jezus geschreven door mensen.

[AUM]

QUOTE (Preety @ Aug 21 2006, 17:05) <{POST_SNAPBACK}>

Als ik het goed heb, is het na de dood van Jezus geschreven door mensen. [/b]

[AUM]

ashoka wanneer ga je weer wat plaatsen

[AUM]

asoka wanneer ga je weer wat plaatsen?

[koemba]

Brahmagupta was born in 598 CE in Bhinmal city in the state of Rajasthan of northwest India. He likely lived most of his life in Bhillamala (modern Bhinmal in Rajasthan) in the empire of Harsha during the reign (and possibly under the patronage) of King Vyaghramukha.[1] As a result, Brahmagupta is often referred to as Bhillamalacarya, that is, the teacher from Bhillamala Bhinmal. He was the head of the astronomical observatory at Ujjain, and during his tenure there wrote four texts on mathematics and astronomy: the Cadamekela in 624, the Brahmasphutasiddhanta in 628, the Khandakhadyaka in 665, and the Durkeamynarda in 672. The Brahmasphutasiddhanta (Corrected Treatise of Brahma) is arguably his most famous work. The historian al-Biruni (c. 1050) in his book Tariq al-Hind states that the Abbasid caliph al-Ma'mun had an embassy in India and from India a book was brought to Baghdad which was translated into Arabic as Sindhind. It is generally presumed that Sindhind is none other than Brahmagupta's Brahmasphuta-siddhanta.[2]

Although Brahmagupta was familiar with the works of astronomers following the tradition of Aryabhatiya, it is not known if he was familiar with the work of Bhaskara I, a contemporary.[1] Brahmagupta had a plethora of criticism directed towards the work of rival astronomers, and in his Brahmasphutasiddhanta is found one of the earliest attested schisms among Indian mathematicians. The division was primarily about the application of mathematics to the physical world, rather than about the mathematics itself. In Brahmagupta's case, the disagreements stemmed largely from the choice of astronomical parameters and theories.[1] Critiques of rival theories appear throughout the first ten astronomical chapters and the eleventh chapter is entirely devoted to criticism of these theories, although no criticisms appear in the twelfth and eighteenth chapters.[1][/b]