De Mahabharata

[AUM]

Het grote Indische epos de Mahabharata is duizenden jaren oud en beslaat duizenden bladzijden. Voor zover bekend is het de meest omvangrijke oude literaire schat die de mensheid heeft voortgebracht (200.000 verzen).

Tijdens het grote gokspel verspeelde één van de Pandavas al zijn bezittingen via list en bedrog. Door Kuru, de moeder van de Pandavas, werden de gevolgen van dit spel deels ongedaan gemaakt. De vijf Panadavas werden daarom voor de duur van 13 jaar verbannen naar het grote woud samen met hun gezamenlijke vrouw Drapathi. Het gokspel staat symbolisch voor de verleidingen in dit aardse leven en haar gevolgen voor de mens.

Als ze na deze dertien jaar hun rechten opeisen en Duryodhana niet bereid is ook maar een duimbreed toe te geven, is oorlog onvermijdelijk, zeker nadat alle bemiddelingspogingen hebben gefaald. Sri Krishna voegt zich bij de Pandava’s als de wagenmenner van Arjuna, maar zijn legers vechten mee met de Kaurava’s; een regeling die beide partijen tot tevredenheid stemt.

Een belangrijk moment, vlak voor de grote oorlog, was dat de vijf Pandavas een ontmoeting kregen met de Dharma. Zij moesten, voor dat ze van het water uit een vijver dronken, eerst veertien vragen over “Dharma” (de karmische plicht) beantwoorden. De oudste van de Pandavas wist deze vragen feilloos te beantwoorden. Zijn verblijf in het woud had hem tot bezinning gebracht.

Deze vragen over “dharma” waren vrij vertaald:
Wat is sneller dan de wind? Gedachten.
Wat kan de aarde bedekken? Duisternis.
Wat is meer te verguizen het leven of de dood? Leven.
Geef een voorbeeld van ruimte? Twee handen op elkaar die één worden.
Geef een voorbeeld van zonde? Onwetendheid.
Geef een voorbeeld van gif? Begeerte.
Geef een voorbeeld van mislukking? Overwinning (van de ego).
Wat kwam eerst de dag of de nacht? De dag.
Wat is het doel van deze wereld? Liefde.
Wat is het tegenovergestelde daarvan? Mij zelf.
Wat is krankzinnigheid? De vergeten weg.
Waarom komen mensen in opstand? Om schoonheid te vinden.
Wat is het onvermijdelijke? Vreugde.
Wat is het grootse wonder? De overwinning op de dood en het eeuwige leven.

De oorlog werd gevoerd op het land van de Kurus (Kurushetra). Als beide legers aan de vooravond van de strijd op het slagveld van Kurukshetra tegenover elkaar staan, vindt het beroemde gesprek plaats tussen Arjuna en Sri Krishna, de passage die bekend staat als de Bhagavad Gita (het Lied van de Heer). De Bhagavad Gita vat de filosofische wijsheden uit de Mahabharata samen.

De oorlog kostte uiteindelijk miljoenen mensen het leven. Alle mystieke krachten werden daarbij aan beide kanten in de strijd gegooid.

Toen Arjuna tussen de beide legers stond, ervoer hij als mens de zinloosheid van een oorlog (I 35-39 en II 4-9). Hij vergat echter zijn onvermijdelijk lot (dharma) als krijger (kaste van de ksatriyas). De strijdwagen met paarden, de groene vlag met een aap als symbool en Krishna als zijn menner heeft een diepere betekenis. Het geeft een totaalbeeld van de mens:

“Zie de mens, levend in zijn aardse lichaam (strijdwagen), zoekende naar de uiteindelijke waarheid, diens bestemming volgend (dharma), voortgetrokken door de zintuigen (paarden), rijdend over het gebied van de objecten van de zinnen (aarde), voortgedreven door begeerten (gebondenheid) , gevangen door gedachten (aap), verbonden met de natuur (groene vaandel), met Krishna als wagenmenner aan diens zijde (de godheid boven alle dualiteit verheven, maar immer aanwezig)”.

Vanuit het oogpunt van “dharma” moest Arjuna vechten en mensen, waaronder vrienden en familieleden, doden. Immers Arjuna diende de samenleving tegen het kwade te beschermen. Krishna roept hem dan ook ter verantwoording. Hij wijst op het feit dat de Ziel nimmer gedood kan worden en er sprake is van de grote illusie. Krishna begint daarna zijn onderricht. (II 11, 31,40, 52).

Vanuit ethisch gezichtspunt wordt de oorlog gezien als het eeuwige conflict dat we in het dagelijkse leven tegenkomen tussen goed en kwaad, recht en onrecht, correct en fout. Op het spirituele niveau richt het Mahabharata zich op de strijd tussen het hogere en het lagere zelf, de oorlog tussen de spirituele roeping van de mens en de verlangens van het lichaam, de geest en de zintuigen.


bron: ISCKON

[AUM]

Dit heb ik zelf nie geschreven...maar waar aap staat, moet natuurlijk Hanuman ji staan

[imported_Amar]

Geef een voorbeeld van ruimte? Twee handen op elkaar die één worden.

[AUM]

QUOTE (Amar @ May 1 2006, 12:51) <{POST_SNAPBACK}>

Geef een voorbeeld van ruimte? Twee handen op elkaar die één worden. [/b]

Zoals een babytje wordt geboren...2 die uiteindelijk 1 mens kan voortbrengen

[AUM]

de panj pandavas hadden draupadi verloren in een dobbelspel...de sarie van draupadi wordt hier weggerukt...draupadi bid hier tot shri Krishna en die zorgt ervoor dat haar sarie oneindig zodat zij niet zonder kleren komt te staan voor de mannen

[AUM]

De meeste kennen de serie wel...is ook bbc uitgezonden

[Aashiq]

Hoe is de strijd begonnen? Door wat precies? Hoe wordt dit uitgelegd?

[AUM]

QUOTE (Aashiq @ May 3 2006, 21:0 <{POST_SNAPBACK}>

Hoe is de strijd begonnen? Door wat precies? Hoe wordt dit uitgelegd?[/b]

Tijdens het grote gokspel verspeelde één van de Pandavas al zijn bezittingen via list en bedrog. Door Kuru, de moeder van de Pandavas, werden de gevolgen van dit spel deels ongedaan gemaakt. De vijf Panadavas werden daarom voor de duur van 13 jaar verbannen naar het grote woud samen met hun gezamenlijke vrouw Drapathi. Het gokspel staat symbolisch voor de verleidingen in dit aardse leven en haar gevolgen voor de mens (Karma)

Als ze na deze dertien jaar hun rechten opeisen en Duryodhana niet bereid is ook maar een duimbreed toe te geven, is oorlog onvermijdelijk, zeker nadat alle bemiddelingspogingen hebben gefaald.

[Charlie Luciano]

QUOTE (Aashiq @ May 3 2006, 21:0 <{POST_SNAPBACK}>

Hoe is de strijd begonnen? Door wat precies? Hoe wordt dit uitgelegd?[/b]

The core story of the work is that of a dynastic struggle for the throne of Hastinapura, the kingdom ruled by the Kuru clan. The two collateral branches of the family that participate in the struggle are the Kauravas, the elder branch of the family, and the Pandavas, the younger branch.

The struggle culminates leading to the Great battle of Kurukshetra, and the Pandavas are ultimately victorious. The Mahabharata itself ends with the death of Krishna, and the subsequent end of his dynasty, and ascent of the Pandava brothers to Heaven. It also marks the beginning of the Hindu age of Kali (Kali Yuga), the fourth and final age of mankind, where the great values and noble ideas have crumbled, and man is speedily heading toward the complete dissolution of right action, morality and virtue. Some of the most noble and revered figures in the Mahabharat end up fighting on the side of the Kauravas, due to allegiances formed prior to the conflict.

The epic employs the 'tale-within-tale' structure popular in many Indian religious and secular works. It is recited to the King Janamejaya by Vaishampayana, a disciple of Vyasa. Janamejaya's ancestor Shantanu, the king of Hastinapur has a short-lived marriage with the goddess Ganga and has a heroic son, Bhishma. Many years later, when the king goes hunting, he spots Satyavati, the daughter of fisherman and wants to marry her. The fisherman says that he will agree only on one condition - that her son should ascend the throne of Hastinapur. Bhishma, his son by his first wife, renounces his right to the throne and and vows to be a lifelong celibate, so that Satyavati's son can be the king. Such a vow was unheard of amongst warrior dynasties thus inspiring the name Bhishma.

Unfortunately Satyavati's sons die young and her grandson Pandu ascends the throne as his elder brother Dhritarashtra is blind. But this king is cursed to be childless and he retires to the forest. Using a magical spell to summon the gods, his elder queen Kunti gives birth to three sons Yudhishthira, Arjuna and Bhima. His younger queen has the twins Nakula and Sahadeva. Pandu and his younger wife die in the forest and Kunti returns to Hastinapura with her sons. The rivalry between the Pandavas and the Kauravas start from childhood itself. Dhritarashtra’s sons, the Kauravas, lead by the eldest Duryodhana, detest their cousins. However, they were the favorite of their teacher Drona and (the Pandavas) grow up to be exceptional. Each one of the Pandavas is said to have one exceptional strength or virtue - Yudhishthira is the wisest and most virtuous, Arjuna the bravest warrior, Bhima the strongest and the twins Nakula and Sahadev are endowed with exceptional beauty.

When the princes come of age, a tournament is held to display the strength and specialities of the princes of Hastinapur. When Arjuna was hailed as a master of archery, a young man challenges him for a duel. He declares his name is Karna, and he was the son of the charioteer. When asked to prove that his birth is of royal birth, which is the criterion for joining the tournament, Duryodhana, spotting a potential ally, jumps over to his side and gives his kingdom of Angawardana. Karna is forever grateful for this act. Because of this, he becomes Duryodhana's closest friend and plays a crucial role in the upcoming war.

Meanwhile Duryodhana plots to get rid of the Pandavas and tries to kill the Pandavas secretly by burning their palace which is made of lac. However, The Pandavas are warned and escape from the palace. They live in hiding for sometime. In course of this exile Arjuna wins the hand of the Panchala princess Draupadi. When he returns with her, Kunti not noticing the princess, imagines that he is back with some food and asks him to share it with his brothers. To ensure that their mother never utters a falsehood even by mistake, the brothers take her as a common wife. At this juncture they also meet Krishna, who would become their lifelong ally and guide.

Duryodhana who now has a friend in the peerless warrior Karna, resigns to the coming back of the Pandavas with their new royal ally. Soon they conquer the whole of India and its adjoining regions and Yudhishthira is crowned the emperor. This proves too much for Duryodhana who feels death would be better than watching one's foes prosper. His maternal uncle Shakuni, convinced that however brave his nephew may be, he was no match for his cousins, decides to use a ruse to destroy the Pandavas. He forces Dhritarashtra to invite the Pandavas for a game of dice in which he wins everything from Yudhishthira, including himself, his brothers and Draupadi through the use of a trick. The jubilant Kauravas insult them in their helpless state and even try to strip Draupadi. Her honour is saved by the grace of Krishna. When the elders intervene and Dhritarashtra has to restore everything to the Pandavas, Shakuni forces another game of dice which he again wins. The losers are required to go into exile for 13 years.

When the Pandavas after many hardships and exile request for at least a few villages from their vast kingdom, Duryodhana refuses to give in. Krishna goes to broker peace but fails. War was inevitable. The two sides summon vast armies to their help and line up at Kurukshetra for a war. Seeing himself facing grandsire Bhishma and his teacher Drona on Duryodhana's side due to their vow to serve the state of Hastinapur, Arjuna is heartbroken at the idea of killing them. Krishna who has chosen to drive Arjuna's chariot wakes him up to his call of duty in the famous Bhagavad Gita section of the epic. Though initially sticking to chivalrous notions of warfare, the Kauravas soon start descending to butchery and the Pandavas to tricks. At the end of the 18 days
slaughter only the Pandavas and Krishna survive with a few old warriors from the Kaurava side.

Beholding the carnage, the noble mother of Kauravas, Gandhari who had lost all her sons, curses Krishna to be a witness to a similar annihilation of his family, for though divine and capable of stopping the war, he had not done so. Krishna who had incarnated precisely to destroy the wicked kings accepts the curse and 36 years later sees it fructify. He then departs from the world and the Pandavas who had ruled righteously all along, now tired, decide to renounce everything. Clad in skins and rags they retire to the Himalayas and ascend the peaks. One by one they get exhausted, die and ascend to heaven. Only the virtuous Yudhisthira who had tried everything to prevent the carnage and never very happy with his kingship afterwards, ascends to the heaven in his physical body.

Arjuna's grandson Parikishit rules after them and dies bitten by a snake. His furious son, Janamejaya, decides to perform a sacrifice in which to kill all the snakes. It is at this sacrifice that the tale of his ancestors is narrated to him. (Incidentally, the sacrifice has to be stopped after sometime and the snakes are not annihilated.)

[Punjabi_MC]

Ik vind dat iedereen hier wel wat van kunnen leren ook non-hindus omdat wij allemaal wel conflicten oplopen in het dagelijkse leven.